Η προσευχή της γαλήνης

Η προσευχή της γαλήνης

Ω, Παναγιά μου, Δέσποινα, γλυκύτατη Παρθένα

εις τον αγώνα της ζωής, βοήθα με και εμένα.

Βοήθησε με Παναγιά, γλυκιά μου Παναγία,

γιατί η ζωή είναι θάλασσα, μεγάλη τρικυμία..

Και ναυαγός ευρίσκομαι μέσα στη βιοπάλη,

στη χάρη σου στηρίζομαι, Παρθένα τη μεγάλη.

Και σαν μητέρα  ευσπλαχνική, ελπίζω να μας σώσεις,

και από ορατούς και αόρατους εχθρούς να μας γλιτώσεις.

Στη σκέπη των πτερύγων σου σκέπασε Παναγιά μου,

όλου του κόσμου τα παιδιά και ύστερα τα δικά μου.

Και φώτισέ τα, Παναγιά, Χριστό να ακολουθήσουν

και στον αγώνα της ζωής με πίστη να βαδίσουν.

Την πίστη, την πραότητα, μην την αμελήσουν,

καθώς και την εγκράτεια μην την καταπατήσουν.

Ναι, Παναγιά μου, Δέσποινα, λυπήσου και ευσπλαχνίσου

και άφεση αμαρτιών ζήτησε απ’ το Παιδί Σου.

Να συγχωρήσει πταίσματα και τα αμαρτήματά μας,

να οδηγήσει στο καλό και εμάς και τα παιδιά μας.

ΠΗΓΗ www.agiosdimitrios.kouvaras.blogspot.com 

«Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας, χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας» Δ΄ Στάση Χαιρετισμῶν Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου

«Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας, χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας»

Δ΄ Στάση Χαιρετισμῶν

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ μέ τρόπο σοφό ἔθεσε μέσα στήν κατανυκτική περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας μας. Ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἀποτελεῖ μιά ἰδιαίτερη λειτουργική περίοδο τοῦ ἑορτολογικοῦ ἐτήσιου κύκλου, πού ἀποβλέπει μέσα ἀπό τήν κατάνυξη τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί τήν προσωπική ἄσκηση μέ τή νηστεία, τήν ἐγκράτεια καί τή μετάνοια, στή βίωση τῶν ἀναβαθμῶν τῆς πνευματικῆς χαρμολύπης, ὥστε νά φθάσουμε στό ὑψηλότερο σκαλί, νά ἑορτάσουμε τή φωτοειδῆ καί λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.

Τά ἀλλεπάλληλα «χαῖρε» τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου πού ἀπευθύνουν οἱ πιστοί ἀποβλέπουν στό νά ἐξυμνήσουν ἐλπιδοφόρο μήνυμα ζωῆς πρός τήν ἀνθρωπότητα πού συντελέστηκε μέ τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὥστε «ὁ κόσμος οὗτος» νά ὁδηγηθεῖ στήν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Τά γεγονότα πού ἀφηγοῦνται τά προοίμια τῶν Οἴκων εἶναι γεγονότα πού ἔχουν σημασία γιά τόν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς καί τόπου, γιατί τοῦ προσφέρουν τή λύση τοῦ δράματος τῆς ἁμαρτίας καί ἀνοίγουν τόν δρόμο γιά μιά νέα ζωή. Πρόκειται γιά τήν κατά Χριστόν ζωή πού λειτουργεῖται καί καρποφορεῖ ἐντός τοῦ χώρου τῆς Ἐκκλησίας, τροφοδοτούμενη ἀπό τά ἁγιαστικά της μυστήρια. Μέσα στήν Ἐκκλησία προσπαθοῦμε νά ἀποβάλλουμε τόν παλαιό ἑαυτό μας, καί ταυτόχρονα νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν (Ἐφεσ. 4,22⁻ Γαλ. 4,20).

Εἶναι γενονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εὑρίσκεται μπροστά στό δίλημμα, πού σχετίζεται πρωταρχικῶς μέ τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τό ἀποφασιστικό γεγονός τῆς θείς ἐν Χριστῷ ἀποκαλύψεως καί τό ἀπολυτρωτικό ἔργο του, πού ξεκίνησε μέ τήν ὑπάκουη στάση τῆς «κεχαριτωμένης» Κόρης τῆς Ναζαρέτ. Στάση, πού δέν μᾶς ὁδηγεῖ σέ μιά ἁμαρτωλοκεντρική θεώρηση τῆς ζωῆς, οὔτε σέ μιά ἀδιέξοδη καί ἀνέλπιδη ἀπογοήτευση, ἀλλά ἀντιθέτως στή συνειδητή ἐπίγνωση τῆς σμικρότητας τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἑκούσια ταπείνωσή μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τήν αὐτοπαράδοση τῆς ὕπαρξής μας στή σώζουσα θεία χάρη, ἀπομακρύνοντας τή διολίσθηση σέ τραγικά ψυχολογικά ἀδιέξοδα καί θεραπεύοντας τήν πνευματική ἀλλοτρίωση τοῦ ἀνθρώπου, καθώς τό τρίπτυχο μετάνοια-ταπείνωση-πίστη συνιστᾶ τόν αὐθεντικό δρόμο τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας γιά τή λύτρωση καί τή θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

«Χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας». Τό πανάγιο πρόσωπο τῆς Θεοτόκου καθιστᾶ ἐφικτή πλέον τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἐντός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία συγκροτεῖται ὡς κοινωνία προσώπων, σύναξη πιστῶν, θεανθρώπινη κοινωνία. Εἶναι ὁ νέος λαός τοῦ Θεοῦ, λαός ἅγιος, γένος ἐκλεκτόν..., ἔθνος ἅγιον, λαός εἰς περιποίησιν (Α΄ Πέτρ. 2,9). Στήν Παλαιά Διαθήκη, ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ διακρινόταν γιά τήν ὀργανική του ἑνότητα, τήν ὀντότητα ὡς ἱερά κοινότητα. Αὐτό συνεχίζεται στόν ἀρχέγονο χριστιανισμό, πού παρουσιάζεται ὡς πραγματικότητα ἑταιρική, ὡς κοινότητα ἀδελφῶν ἐπί τῷ αὐτῷ, συνδεδεμένων μέ τήν ἀγάπη. Ὅπως ἔχει λεχθεῖ, οὐδείς δύναται νά εἶναι χριστιανός ἐξ ἑαυτοῦ, ὡς ἄτομο χωριστό, ἀλλά μόνον ὁμοῦ μετά τῶν “ἀδελφῶν”, μέ ἀλληλεγγύη καί σύνδεσμο μετ’ αὐτῶν. Συνεπῶς, χριστιανική ὕπαρξη προϋποθέτει καί συνεπάγεται ἐνσωμάτωση, συμμετοχή στήν κοινότητα.

«Χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων». Ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, σχετιζόμενη μέ τήν ἁγιωτάτη μορφή τῆς Θεοτόκου, παραπέμπει οὐσιαστικῶς στήν ἔννοια τῆς ἁγιότητας, καθώς ἀπόλυτα ἅγιος εἶναι ὁ Θεός, ἡ ἀόρατη καί μυστική της κεφαλή. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἁγία καί ἄμωμος, μή ἔχουσαν σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων (Ἐφεσ. 5,27). Στήν ἱστορική της ὅμως καί ἀνθρώπινη διάσταση, ἡ Ἐκκλησία ὡς κοινότητα ἀνθρώπων συνεπάγεται ὅτι αὐτή περιλαμβάνει χαρακτῆρες κάθε ποιότητας, ἀποβλέπουσα νά ὁδηγήσει ἅπαντες στήν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Μέσα στήν Ἐκκλησία ἀναφύονται καί ζιζάνια (Ματθ. 13,25), πού πρέπει νά ξεριζωθοῦν γιά νά μήν ἐξαπλωθοῦν. Ζιζάνια εἶναι τά ποικίλα ἀνθρώπινα πάθη, πού καθένας μας ὀφείλει μέ τή μετάνοια καί τήν ταπείνωση νά τά ξεριζώσει ἀπ’ τήν ψυχή του, ὥστε νά κατορθώσει τό ἄθλημα τῆς ἁγιότητας καί νά ζήσει τή χαρά τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

«Χαῖρε, σκηνή τοῦ Θεοῦ καί Λόγου». Διά τῆς Θεοτόκου ἔχουμε μπροστά μας τό πρόσωπο τοῦ θείου Τόκου της, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος συνιστᾶ τό πρῶτο καί ἀπαράμιλλο πρότυπο κάθε πιστοῦ στό ὁποῖο ὀφείλουμε νά ἀποβλέπουμε. Ἔχουμε συνεχῶς προσηλωμένα τά μάτια μας εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν (Ἑβρ. 12,2). Ὅμως, ἡ ἀγάπη μας πρός τόν ἅγιο Θεό ἐκδηλώνεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν του. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ἀναφέρει ὅτι ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· καί ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τόν λόγον μου τηρήσει (Ἰωάν. 15,21. 23). Μέ ἄλλα λόγια, ἐάν τάς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου (στ. 10). Σ' αὐτές τίς φράσεις, διατυπώνεται ἡ σχέση ἀγάπης μεταξύ τῶν μαθητῶν καί τοῦ Θεοῦ. Ἡ σχέση αὐτή εἶναι ἀμφίδρομη. Δηλαδή ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ παρέχεται σέ ἐκείνους πού πράττουν τό θέλημά του. Ἄς κάνουμε λοιπόν τήν αὐτοκριτική μας, καθώς ὁ βαθμός τῆς θεϊκῆς ἀγάπης αὐξάνεται ἤ μειώνεται στά μάτια τῶν ἀνθρώπων, καθώς αὐξομειώνεται ἀναλόγως κι ἡ ἐφαρμογή τοῦ θείου θελήματος ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο.

Ὁλόκληρη ἡ ὑπόθεση τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό καί τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ πρώτου εἶναι πολύ σοβαρή, τόσο ὥστε νά ἐπιδέχεται ἀποκλειστικῶς καί μόνον τήν αὐθεντική καί ἀληθινή μας πρόθεση. Ἡ κοινωνία Θεοῦ καί ἀνθρώπου, εἶναι κοινωνία θεοποιός, δηλαδή κοινωνία κατ' ἐξοχήν σωτηριολογική μέ ἱστορική καί ἐσχατολογική σημασία, βασιζόμενη στήν πίστη καί τή λατρεία ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ (Ἰωάν. 4,24). Τό ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ (Ἐφεσ. 4,15) ἀφορᾶ σέ κάθε πτυχή τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς καί συνιστᾶ τό ἀμετάθετο θεμέλιο τῆς νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς καί τῆς μαρτυρίας τῶν πιστῶν μέσα στόν κόσμο.

Στή μετανεωτερική μας ἐποχή, λοιπόν, πού γίνεται μεγάλη συζήτηση γιά τήν ἐπιστημονική, τή φιλοσοφική, τήν ἱστορική ἤ τή θρησκευτική ἀλήθεια, καί πού σέ ὅλες τίς περιπτώσεις ἀναζητεῖται ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, δηλαδή ἡ ἀντικειμενικότητα καί ἡ ἀπόλυτη συμφωνία μέ τήν πραγματικότητα, κι ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀληθοφάνεια, δηλαδή ἡ πιθανή ἤ ἐπιφανειακή ὁμοιότητα μέ τήν ἀλήθεια, ὁ ποιητής τοῦ ἀπαράμιλλου Ἀκαθίστου Ὕμνου, μᾶς καθιστᾶ ἀπόλυτα εὐκρινές τό γεγονός ὅτι ἡ σώζουσα ἀλήθεια σχετίζεται μέ τήν ὑπέραγνη παρουσία τῆς Παρθένου καί τοῦ θείου Τόκου της, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ ὁποίου δύναται ὁ πιστός ἐν ταπεινώσει νά λατρεύσει ἀληθῶς καί εἰλικρινῶς τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 

Σαν γή κατάξερη σε ξεδιψάει η ψυχή μου... Κύριε Ιησού Χριστέ, ικετεύω την αγαθότητα σου" θεράπευσε τα τραύματα της ψυχής μου και φώτισε τα μάτια της καρδιάς μου, για να κατανοήσω το σχέδιο σου για σωτηρία, το όποιο πραγματοποιήθηκε σ' έμενα. Καί επειδή έμωράνθηκε ή διάνοια μου, ας την άρτύσει το αλάτι της χάριτος σου. Τί άλλο να σου πω, προγνώστα Θεέ, πού ερευνάς τίς καρδιές και τίς σκέψεις;

Σαν γή κατάξερη σε ξεδιψάει η ψυχή μου...

Κύριε Ιησού Χριστέ, ικετεύω την αγαθότητα σου" θεράπευσε τα τραύματα της ψυχής μου και φώτισε τα μάτια της καρδιάς μου, για να κατανοήσω το σχέδιο σου για σωτηρία, το όποιο πραγματοποιήθηκε σ' έμενα. Καί επειδή έμωράνθηκε ή διάνοια μου, ας την άρτύσει το αλάτι της χάριτος σου. Τί άλλο να σου πω, προγνώστα Θεέ, πού ερευνάς τίς καρδιές και τίς σκέψεις; Εσύ μόνος γνωρίζεις, πώς σαν κατάξερη γη σέ διψά ή ψυχή μου και σε ποθεί ή καρδιά μου. Γιατί εκείνον πού σε αγαπά διαρκώς τον χορταίνει ή χάρη σου κι όπως πάντοτε με ακούς, καί τώρα μην περιφρονήσεις τη δέηση μου, γιατί ή διάνοια μου είναι σαν ένας αιχμάλωτος, πού ζητά μόνο εσένα, τον αληθινό Σωτήρα. Στείλε γι' αυτό τη χάρη σου να έλθει καί να χορτάσει την πείνα μου καί να ξεδιψάσει τη δίψα μου. Γιατί ποθώ καί διψώ εσένα, το φως της αλήθειας, το χορηγό της σωτηρίας. Χορήγησε μου αυτά πού σου ζητώ καί στάξε μέσα στην καρδιά μου μια σταγόνα της αγάπης σου, για να ανάψει σαν φλόγα μέσα στην καρδιά μου καί να κατακαύσει τα αγκάθια καί τα τριβόλια της, τους πονηρούς δηλαδή λογισμούς. Χορήγησε τα λοιπόν πλουσιοπάροχα κι όπως ταιριάζει, ως Θεάνθρωπος, καί πολλαπλασίασε τα, ως Υιός αγαθός του αγαθού Πατρός.

ΠΗΓΗ www.agiosdimitrios.kouvaras.blogspot.com 

Οι κρίσεις του Θεού... Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.

Οι κρίσεις του Θεού...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.
Ενώ προσευχόταν ο ασκητής να του αποκαλύψει ο Θεός το μυστήριο, άκουσε φωνή που του έλεγε:
- Μη ζητάς εκείνα που δε φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου. Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ' ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού. Θα γνωρίσεις τότε ότι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα.

Ο γέροντας, όταν τ' άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ' ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν μία βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά.
Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί. Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε. Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους. Χωρίς όμως να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα. Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε χωρίς ν' αντιληφθεί τίποτα για τα φλουριά. Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ' απ' τα χωράφια. Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος, όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει.
Την ώρα, που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο από οργή, και όρμισε επάνω του. Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός, μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε λυπημένος.
Ο γέροντας εκείνος τα έβλεπε όλα αυτά μέσα απ' την κουφάλα και θαύμαζε. Λυπόταν πολύ κι έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο, έλεγε:
- Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου; Γνώρισε μου, Σε παρακαλώ, πώς υπομένει η αγαθότητα Σου τέτοια αδικία. άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε κι άλλος άδικα φονεύθηκε!
Ενώ ο γέροντας προσευχόταν με δάκρυα, κατέβηκε ο άγγελος Κυρίου και του είπε: Μη λυπάσαι, γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού. Αλλά άπ' αυτά πού συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση κι άλλα κατά οικονομία. άκουσε λοιπόν:
Αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο τελευταίος είχε ένα περιβόλι αξίας εκατό φλουριών. Ο πλούσιος, επειδή ήταν πλεονέκτης, τον εξανάγκασε να του το δώσει για πενήντα φλουριά. Ο φτωχός εκείνος, μη έχοντας τι να κάνει, παρακαλούσε το Θεό να κάνει την εκδίκηση. Γι' αυτό και οικονόμησε ο Θεός και του τα έδωσε διπλά. Εκείνος, πάλι, ο φτωχός, ο κουρασμένος, που δεν βρήκε τίποτα και φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει μια φορά φόνο. Μετανόησε όμως ειλικρινά και σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του τα έργα του ήταν χριστιανικά και θεάρεστα. Διαρκώς παρακαλούσε το Θεό να τον συγχωρέσει για το φόνο που διέπραξε και συνήθιζε να λέει: «Θεέ μου, τέτοιο θάνατο πού έδωσα, ίδιο να μου δώσεις!». Βέβαια, ο Κύριός μας τον είχε συγχωρέσει από την πρώτη στιγμή πού εκδήλωσε τη μετάνοιά του. Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από το φιλότιμο του παιδιού του, το οποίο όχι μόνο φρόντιζε για την τήρηση των εντολών του, αλλά ήθελε και να πληρώσει για το παλιό του φταίξιμο. Έτσι δεν του χάλασε το χατίρι, επέτρεψε να πεθάνει με βίαιο τρόπο - όπως του το είχε ζητήσει - και το πήρε κοντά Του, χαρίζοντας του μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι' αυτό του το φιλότιμο!
Ο άλλος, τέλος, ο πλεονέκτης, που έχασε τα φλουριά κι έκανε το φόνο, θα κολαζόταν για την πλεονεξία και τη φιλαργυρία του. Το άφησε λοιπόν ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου για να πονέσει η ψυχή του και να έρθει σε μετάνοια. Με την αφορμή αυτή αφήνει τώρα τον κόσμο και πάει να γίνει καλόγερος!
»Λοιπόν, πού, σε ποια περίπτωση, βλέπεις να ήταν άδικος ή σκληρός και άπονος ο Θεός; Γι' αυτό στο εξής να μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, γιατί Εκείνος τις κάνει δίκαια και όπως ξέρει, ενώ εσύ τις περνάς για άδικες.
Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας: «Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου.» (Ψαλμ. ΡΙΗ, 137).

---

Πηγή: Δάκρυα Μετανοίας

Το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου από τον Σεβ. Μητρο. Χίου Ψαρών και Οινουσσών κ.ΜΑΡΚΟ την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως 3-4-2016 Το φωτογραφικό υλικό είναι του κ. Γιάννη Μαρουκάκη. ΠΗΓΗ simantrochios.gr

Το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου από τον Σεβ. Μητρο. Χίου Ψαρών και Οινουσσών κ.ΜΑΡΚΟ την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως 3-4-2016

Το φωτογραφικό υλικό είναι του κ. Γιάννη Μαρουκάκη.

ΠΗΓΗ  simantrochios.gr

Αγάπησε όλη την κτίση του Θεού... Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι Αγάπησε όλη την κτίση του Θεού,τα πάντα μέσα σ' αυτήν και κάθε κόκκο άμμου.Αγάπησε το κάθε φύλλο, την κάθε ηλιαχτίδα από το φως του Θεού.Αγάπησε τα ζώα,αγάπησε τα φυτά,αγάπησε το καθετί .Κι όταν αγαπήσεις τα πάντα τότε θα ανακαλύψεις μέσα στο καθετί το μυστικό του Θεού. Σαν το αισθανθείς αυτό, τότε να αρχίσεις να το γνωρίζεις και να το αντιλαμβάνεσαι κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.Και θα φθάσεις, εν τέλει,να αγαπήσεις ολόκληρο τον κόσμο με μια ανεξάντλητη ,παγκόσμια αγάπη που να αγκαλιάζει και να περιλαμβάνει τα πάντα.Αγάπησε τα ζώα :ο Θεός τους έχει δώσει σπέρματα σκέψης και ανόθευτη χαρά.Μην τα ταράξεις.Μην τα βασανίζεις,μην τους στερήσεις τη χαρά τους,μη βαδίσεις ενάντια στις προθέσεις και το σχέδιο του Θεού. Πηγή: Θεολόγος

Αγάπησε όλη την κτίση του Θεού...

Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι

Αγάπησε όλη την κτίση του Θεού,τα πάντα μέσα σ' αυτήν και κάθε κόκκο άμμου.Αγάπησε το κάθε φύλλο, την κάθε ηλιαχτίδα από το φως του Θεού.Αγάπησε τα ζώα,αγάπησε τα φυτά,αγάπησε το καθετί .Κι όταν αγαπήσεις τα πάντα τότε θα ανακαλύψεις μέσα στο καθετί το μυστικό του Θεού. Σαν το αισθανθείς αυτό, τότε να αρχίσεις να το γνωρίζεις και να το αντιλαμβάνεσαι κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.Και θα φθάσεις, εν τέλει,να αγαπήσεις ολόκληρο τον κόσμο με μια ανεξάντλητη ,παγκόσμια αγάπη που να αγκαλιάζει και να περιλαμβάνει τα πάντα.Αγάπησε τα ζώα :ο Θεός τους έχει δώσει σπέρματα σκέψης και ανόθευτη χαρά.Μην τα ταράξεις.Μην τα βασανίζεις,μην τους στερήσεις τη χαρά τους,μη βαδίσεις ενάντια στις προθέσεις και το σχέδιο του Θεού.

---

Πηγή: Θεολόγος

Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά Σου (Ψαλμ. ξβ΄ 9) Πεφιλημένε μοι Κύριε, ακούων τους λόγους τούτους εξερχομένους εκ της καρδίας του θείου Δαβιδ καταλαμβάνομαι υπό λύπης και αθυμίας · διότι ορώ την καρδίαν μου διατεθειμένην προς σε όλως αδιάφορον και αυχμώσαν και προς τα κάτω, τα γήινα και φθαρτά, προσκεκολλημένην. Αλλά και η λύπη αύτη, Κύριέ μου, μικρά εστι λίαν και διαλείπουσα, ότι η γνώσις, ην περί σου έχω, ελαχίστη τυγχάνει και αμυδρά. Αλλ’ έως πότε, ερασμιώτατέ μοι Κύριε, η κατάστασις αύτη διαμένει εν εμοί; έως πότε έσομαι τοιούτος οίος ειμι;

Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά Σου

(Ψαλμ. ξβ΄ 9)

Πεφιλημένε μοι Κύριε, ακούων τους λόγους τούτους εξερχομένους εκ της καρδίας του θείου Δαβιδ καταλαμβάνομαι υπό λύπης και αθυμίας · διότι ορώ την καρδίαν μου διατεθειμένην προς σε όλως αδιάφορον και αυχμώσαν και προς τα κάτω, τα γήινα και φθαρτά, προσκεκολλημένην. Αλλά και η λύπη αύτη, Κύριέ μου, μικρά εστι λίαν και διαλείπουσα, ότι η γνώσις, ην περί σου έχω, ελαχίστη τυγχάνει και αμυδρά. Αλλ’ έως πότε, ερασμιώτατέ μοι Κύριε, η κατάστασις αύτη διαμένει εν εμοί; έως πότε έσομαι τοιούτος οίος ειμι; Πάντες οι πατέρες μου κατενόησάν σε και ηγάπησάν σε, εγώ δε στερούμαι αμφοτέρων · πάντες οι άγιοί σου ηρνήθησαν τα πάντα και προσεκολλήθησαν εις σε μετά φόβου και χαράς · εγώ δε ο άθλιος ουδέν τοιούτον μέχρι του νυν εδοκίμασα · εν πάσαις γαρ ταις περιστάσεσει καθ’ άς πρέπει αναφαίνεσθαί με αφωσιωμένον και πεποιθότα εις σε, ορώ εμαυτόν ταραττόμενον και σφόδρα ενδιαφερόμενον και διά τα μηδαμινώτατα. Ευρίσκομαι, Κύριέ μου, εν τη αθλία ταύτη καταστάσει, διότι αγνοώ σε, το όντως αγαθόν, αγνοώ σε, την πηγήν της ζωης και της δόξης, αγνοώ σε, τον ανεκτίμητον θησαυρόν, όστις ουκ ανταλλάσσεται δι’ όλων. Κυλίομαι κάτω εν τοις εφημέροις και φθαρτοίς ως ο σκώληξ εν τη κόπρω και ως ο χοίρος εν τω βορβόρω · διότι ου δύναμαι κατιδείν το έκλαμπρον και πλήρες χαρίτων πρόσωπόν σου. Ανιώμαι και τήκομαι διά τα άξια περιφρονήσεως και αποστροφής, διότι τυφλός τυγχάνει ο νους μου και ορά τα φαινόμενα και τα δοκούντα · τα δ’ αληθή και πραγματικά ουδόλως νοεί και βλέπει. Επεθύμουν σφόδρα, Λόγε μου, θεραπευθήναι και απαλλαγήναι εκ πάντων ων κατέχομαι κακών και όλως αφοσιωθήναι εις σε και κολληθήναι οπίσω σου, ον τρόπον εκολλήθη και η ψυχή του θειοτάτου Δαβίδ. Αλλ’ αι ψευδείς δόξαι των ανθρώπων, και αι αφανείς παγίδες του διαβόλου κατέχουσί με αιχμάλωτον και δέσμιον. Εφίεμαι, Λόγε μου, κολληθήναι οπίσω σου αναποσπάστως, ως εκολλήθη ο κατά πάντα μιμητής σου θείος Παύλος, και αναφωνείν μετ’ αυτού «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού…;», αλλ’ η εν εμοί οικούσα αμαρτία φραγμός εστιν ανυπέρβλητος, κωλύων με επιτυχείν της εφέσεως. Ιμειρόμην, Χριστέ μου, αιχμαλωτισθήναι και τρωθήναι υπό της αγάπης σου, ως ετρώθη και ηχμαλωτίσθη η τεκούσα σε μήτηρ, αλλά το περικαλύπτον με σκότος και η της καρδίας μου ακαθαρσία ποιούσι με ψυχρόν και νεκρόν. Αποσόβησον ουν πάντα τα κωλύοντά με, όπως προσκολληθώ όλος σοί, τω ποιητή μου και πλάστη μου. Αμήν

---

Πηγή: Χριστιανική Φοιτική Δράση