Χιακά πένθη
(+) Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος  Κ.  Λιαδής – Ο εξαίρετος λειτουργός, λαμπρός  θεολόγος  και  δίκαιος  πνευματικός  πατέρας
Του Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Χίου- Κήρυκα θείου λόγου

    Τον -μακαριστό ήδη- π. Γεώργιο Λιαδή γνώρισα πριν από 25 χρόνια, όταν μαθητής ων της Α΄ τάξης  του Γυμνασίου φοίτησα στο 1ο Γυμνάσιο.
    Μέχρι τότε οι σχέσεις μου με τον χώρο της Εκκλησίας ήσαν ελάχιστες έως μηδενικές. Στο πρόσωπο του αγαθού αυτού Λευίτη βρήκα την απάντηση σε πολλά ερωτήματα της ζωής και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου, ως πρώιμος έφηβος με αρκετές αναζητήσεις και ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι ότι ο παπά- Γιώργης ήθελε τους μαθητές του άριστους γνώστες των μαθημάτων και δύσκολα έβαζε υψηλούς βαθμούς. Κι όμως, προσωπικά, τα θρησκευτικά –εξαιτίας του παπά Γιώργη – με έθελξαν τόσο που, κατόρθωσα από τότε να εντρυφήσω με μεγάλη επιμέλεια και να παίρνω 19
και 20 σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου, του Λυκείου αλλά ακόμη και στην Δ΄ τάξη του Εκκλησιαστικού (μεταλυκειακό τμήμα), έχοντας αλλάξει αρκετούς θεολόγους.
    Μπορεί δε να φοίτησα κοντά σε πολλούς θεολόγους, στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμως, το στίγμα του παπά Γιώργη, τα τρία χρόνια του Γυμνασίου που τον είχα καθηγητή, ήσαν καταλυτικά για την μετέπειτα πορεία μου. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι, το 60 % όσων γνωρίζω από ζητήματα πίστεως τα έμαθα από τον παπά Γιώργη. Το 20 % από προσωπική μελέτη, ενώ το υπόλοιπο 20 % από τις επαφές μου με τους αειμνήστους π. Αυγουστίνο Καντιώτη (Μητροπολίτη Φλωρίνης) και Νικόλαο Σωτηρόπουλο από τα πλούσια κείμενα και τις ομιλίες τους. 
    Στο πρόσωπό του διέκρινα τον σεβάσμιο Κληρικό, τον Κληρικό που έλαβε την ιεροσύνη από αγάπη για την Εκκλησία, τον επιστήμονα που θεολογούσε και παράλληλα ιερουργούσε τον Λόγο της αληθείας, τον διαπρύσιο κήρυκα, τον εκπαιδευτικό που αγκάλιαζε τα παιδιά σαν στοργικός πατέρας, τον πνευματικό που έδιδε λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα με τρόπο ρηξικέλευθο και παιδαγωγικό, δίχως να απομακρύνει εκείνον που αποζητά  τη βοήθειά του, τον δόκιμο συγγραφέα.
    Θυμάμαι όταν πριν από 20 χρόνια ΄΄έφυγε΄΄ από τα γήινα προς τα ουράνια, από τα φθαρτά προς τα άφθαρτα, από τα πρόσκαιρα στα παντοτινά, η πρεσβυτέρα του, Ευτυχία. Τότε, παιδί εγώ, αντιλήφθηκα για πρώτη φορά πρακτικά πως οφείλει ο πιστός χριστιανός να αντιμετωπίζει το γεγονός του θανάτου στη ζωή του. Τότε έμαθα πραγματικά τι θα πει πίστη στην Ορθοδοξία, στην ορθοπραξία, στην όντως Εκκλησία, προετοιμασία και προσμονή στην μέλλουσα –αιώνια ζωή, προσδοκία ανάστασης νεκρών.
    Κατέλιπε μια λαμπρή οικογένεια, με τρία εξαίρετα παιδιά. Κατέλιπε, όμως, πολύ περισσότερα, εκατοντάδες -σίγουρα χιλιάδες- πνευματικά παιδιά. Εκείνα που τον γνώρισαν, σεβάστηκαν, γαλουχήθηκαν και έμαθαν από τα λόγια και τις πράξεις του τι θα πει Εκκλησία. Σπάνια βρίσκεις σήμερα, πλέον, τέτοιους Κληρικούς, εκπαιδευτικούς, τέτοιους ανθρώπους. Η κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική. Και ως τέτοια συνεπάγεται και την πενία στην τσέπη των πολιτών.
    Ο παπά Γιώργης δίδαξε ήθος, ευπρέπεια, ανθρωπιά, ταπεινότητα, αντίσταση στη φθορά και την αμαρτία, τον πραγματικά ιεροπρεπή και συνάμα καταλυτικό λόγο του Θεού επί μισό περίπου αιώνα.
    Η ενορία του Αγίου Γεωργίου Φρουρίου είχε το θείο προνόμιο να τον έχει Εφημέριο της επί 42 χρόνια. Μόνο τις ομιλίες του να άκουγε κανείς επί τόσα έτη μπορούσε να γίνει ένας μάρτυρας της θεολογικής αλήθειας της Εκκλησίας μας.
    Γνωρίζω και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πορεύεται την αιωνιότητα για να συναντήσει τον Κύριο της δόξης και να συνεχίσει το λειτουργικό του έργο στο υπερουράνιο Του θυσιαστήριο. Αυτό με δίδαξε η Εκκλησία μας, δι΄ εκείνου, κι αυτό είναι η αλήθεια όσο κι αν κάποιοι άλλοι -΄΄συγχρονοι΄΄- το αμφισβητούν.
    Καλό ταξίδι παπά Γιώργη. Αιωνία η μνήμη σου. Να έχουμε την ευχή σου. Εύχου και υπέρ ημών των ταπεινών μαθητών σου.-

Νικόλαος Ιωαν. Σωτηρόπουλος, Θεολόγος-Φιλόλογος- Συγγραφέας
ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ – ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου

Στο χώρο της Εκκλησίας, όπως –εξάλλου– και σε όλους τους χώρους της κοινωνίας μας, υπάρχουν καλοί και κακοί. Έτσι και στην Εκκλησία, που είναι θεανθρώπινος οργανισμός (με κεφαλή Της τον Χριστό και μέλη Της τους πιστούς ανθρώπους –και όσον αφορά το δόγμα και τα διδάγματά της παραμένει αναλλοίωτη, αλλά όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα που την απαρτίζει φθείρεται και αμαρτάνει αυτός μόνον), υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, Κληρικοί και λαϊκοί. Και οι μεν καλοί αγωνίζονται να γίνουν Άγιοι (κατά τον λόγο του Κυρίου <<Άγιοι  γίνεσθε ότι Άγιος ειμί>>, αλλά και <<μιμηταί μου γίνεσθε>>), οι δε κακοί οφείλουν να γίνονται καλοί, ειδάλλως εάν και εφόσον δεν μετανοούν και αναγνωρίζουν την πλάνη τους οφείλουν να ελέγχονται από τον χώρο της Εκκλησίας (κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου <<μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε>>).
Στους κακούς αυτούς ανθρώπους, πολλοί των οποίων και Επίσκοποι της Εκκλησίας μας, άσκησε κριτική ένας καλός Ιεραπόστολος, θεολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας, ένας αλτρουιστής και ανιδιοτελής εργάτης και σκαπανέας της Εκκλησίας μας, ο -προσφάτως αποδημήσας εις Κύριον- Νικόλαος Ιωαν. Σωτηρόπουλος. Πρόκειται για το εκλεκτότερο και πιστότερο πνευματικό τέκνο του μακαριστού, Αγίου Ιεράρχη, Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρού Αυγουστίνου (Καντιώτη) και μέλους της Αδελφότητος Θεολόγων (που ίδρυσε ο π. Αυγουστίνος) <<Ο Σταυρός>>. Εξέδιδε το  μηνιαίο, ομώνυμο της Αδελφότητος, περιοδικ ό <<Ο Σταυρός>>, μέσα από το οποίο οι αναγνώστες του πληροφορούνταν με κάθε λεπτομέρεια την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την οποία ανέλυε και επεξηγούσε ενώ, παράλληλα, συνέδεε μαζί Της γεγονότα και στοιχεία της σύγχρονης εποχής και ερμήνευε τα συμβάντα υπό το πρίσμα της Εκκλησίας και του θείου λόγου. Συνέγραψε δεκάδες θεολογικά βιβλία ανεκτίμητης πνευματικής αξίας. Μετέδωσε γνώσεις που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν πλείστοι όσοι πανεπιστημιακοί του
είδους. Πραγματοποίησε χιλιάδες ομιλίες σε Ι. Ναούς και αίθουσες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, εκατοντάδες δε εξ αυτών έχουν ηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει σε χιλιάδες αντίτυπα και, αποστελλόμενα, έχουν διαφωτίσει εκατομμύρια ψυχές χριστιανών, άλλους δε έχουν οδηγήσει από την απόγνωση ή την άγνοια στον εύδιο λιμένα της Ορθοδοξίας.
Ο καλός αυτός θεολόγος υπέστη τα πάνδεινα επειδή κήρυττε την αλήθεια του Ευαγγελίου, τον αληθινό και γνήσιο λόγο του Θεού. Γενόμενος φόβος και τρόμος των αιρέσεων, ιδιαιτέρως δε της μεγαλύτερης αίρεσης που ανθεί στις ημέρες μας και ονομάζεται <<Οικουμενισμός>> και συνιστά, όχι απλά αίρεση αλλά, παναίρεση. Ομοίως διώκετο και κακολογείτο από ανθέλληνες και αντιχρίστους.
Αυτόν τον λαμπρό θεολόγο, που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην Εκκλησία, δίχως ποτέ να ωφεληθεί υλικά από την ενασχόλησή του αυτή, επλήγωσαν και εγκάθετοι Ιεράρχες, <<Κύριος οίδεν ποίοις κρίμασιν>> για τους ιδίους τώρα, πέραν κάποιων αθέων και κουλτουριαραίων λαϊκών και εδώ βρήκε πλήρη εφαρμογή ο λόγος του Κυρίου:
Α. «μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.» (Λουκ. ΣΤ΄, 22).
Β. «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ΙΣΤ΄, 33)
Γ. «...εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν...»  (Ἰωάν.ΙΕ΄, 20) καὶ
Δ. «καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.» (Ματθ. Ι΄, 22).
Προσωπικά, ήμουν κοινωνός των θείων ρημάτων, που απέπνεαν και παρουσίαζαν με εύληπτο και κατανοητό τρόπο στον αναγνώστη τους τα βιβλία, του Νικολάου Σωτηρόπουλου και επικοινωνούσα τηλεφωνικά με τον ακάματο θεολόγο και αδάμαντα της Ορθοδοξίας αυτόν. Προ τετραετίας εξέδωκα κι ένα μικρό φυλλάδιο, σε δεκάδες αντίτυπα, όπου παρουσίαζα εν συντομία τη ζωή και τη δράση του αγίου αυτού ανθρώπου. Ήθελα να τον φέρω και στη Χίο, μέσα στο 2015, αλλά δεν πρόφθασα. Στο κέλευσμα του Κυρίου ουδείς μπορεί να αντισταθεί !
Εξεδήμησε προς Κύριον, σε ηλικία 80 ετών και παρίσταται σήμερα ενώπιον του Δικαιοκρίτη Κυρίου, μαζί με τον Γέροντά του, π. Αυγουστίνο, ο οποίος (θείο σημάδι τούτο, όντως) εκοιμήθη την ίδια ακριβώς ημέρα (28/08) πριν από τέσσερα χρόνια. Ημέρα κατά την οποία στους Αγίους Τόπους και το Άγιον Όρος τιμάται η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Μαζί με την Μητέρα του Θεού, ο Άγιος Γέρων π. Αυγουστίνος και ο ζηλωτής θεολόγος και κήρυκας της Αληθείας, αδελφός Νικόλαος Σωτηρόπουλος, συμπορεύονται στη Βασιλεία των Ουρανών.
    Αντί άλλου αφιερώματος, στη μνήμη του εξαίρετου αυτού αγωνιστή και μαχητή, παραθέτω τούτα τα δυο λόγια μου, αλλά και τα κατωτέρω (περιληπτικά) που ανέφερε, για την προσωπικότητα του εκλιπόντος, ο φίλτατος -πρωτοπόρος στον αγώνα για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία- Πρόεδρος του Ιδρύματος Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών, κ. Ιωάννης Αναγνωστόπουλος (ο οποίος εκδίδει και διανέμει δωρεάν –σε 50.000 αντίτυπα ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό– το περίφημο πνευματικό και ψυχωφελές, εθνικοθρησκευτικό, περιοδικό <<Φωτεινή Γραμμή>>):
<<… Ὡς γνωστό, ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, γιὰ τοὺς ἀνιδιοτελεῖς πολυτιμότατους ἀγῶνες του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Πατρίδος, ἀφορίσθη ἀπὸ φίλους τοῦ περιβόητου Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ, τὴν ἀποκαλουμένη μείζονα καὶ ὑπερτελῆ Σύνοδο, πρᾶγμα ἄκρως ἀντιορθόδοξο καὶ σατανικό. Χωρὶς κἂν νὰ τὸν γνωρίζουν καὶ νὰ δύνανται νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν σὲ φωτογραφία μεταξὺ μερικῶν ἀνθρώπων, χωρὶς κἂν κλητήριο θέσπισμα, χωρὶς ἀπολογία, τὸν ἀφόρησαν ἀδίκως καὶ παρανόμως, διότι ὁ ἀείμνηστος
Σωτηρόπουλος ἦταν μέλος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ οἰκεῖος Μητροπολίτης καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸν λόγον. Δὲν τοῦ ἐκοινοποίησαν τὴν καταδίκη του, ἀλλὰ ἐπληροφορήθη ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. ὅτι ἀφορίσθηκε ...
Αὐτά, ποὺ ἔγραψε ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας εἶναι ἐλάχιστα ἀπ᾿ ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψῃ...
Μέχρι καὶ σήμερα δὲν θέλησαν 20 Ἱερὲς Σύνοδοι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας νὰ τὸν δικαιώσουν, παρ᾿ ὅλον ὅτι οἱ περισσότεροι Συνοδικοὶ δὲν ἐπίστευσαν στὸν ἄδικο καὶ παράνομο αὐτὸ ἀφορισμό, τὸν μεταλάμβαναν καὶ τοῦ ἀνέθεταν νὰ ὁμιλῇ στὶς Ἐνορίες τῶν Μητροπόλεών τους.
……….
Εὐχόμεθα καὶ προσευχόμεθα ὁ ἀδελφὸς Νικόλαος, εὑρισκόμενος στὴν Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, νὰ εὔχεται καὶ νὰ προσεύχεται ὁ Θεὸς νὰ συγχωρέσῃ ὅλους αὐτούς, ποὺ διέπραξαν αὐτὸ τὸ εἰδεχθέστατο ἀνοσιούργημα.
Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου Θεολόγου καὶ ἀκαταμάχητου ἀγωνιστοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου>>.-

Χιακά Πένθη

<<Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται>> (Ψαλμ. Δαυίδ)
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΕΙΛΑΣ (Συντ/χος Διδάσκαλος)- ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΝΕΡΑΚΗΣ (Συντ/χος Σιδηρουργός)
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου – Κήρυκα του θείου λόγου- εκλέγμ. Δημοτικού συμβούλου Χίου

    Τις τελευταίες ημέρες, στη Χίο, μετέστησαν από τα γήινα προς τα ουράνια, προκειμένου να συναντήσουν τον Πλάστη και Δημιουργό τους, Κύριο της δόξης, δύο μορφές της τοπικής κοινωνίας, γνωστές η καθεμιά για τη δική της προσφορά. Δυο μορφές γνώριμες και λίαν αγαπητές και σ΄εμάς.
    Πρόκειται για τους μακαριστούς, ήδη, Γεώργιο Χειλά (συντ/χο διδάσκαλο-93 ετών) και Θεοδόσιο Νεράκη (συντ/χο σιδηρουργό- 73 ετών).
    Ο <<δάσκαλος>>, όπως τον αποκαλούσαμε πάντοτε, Γεώργιος Χειλάς, διέπρεψε στον τομέα της παιδείας, της μόρφωσης εν γένει και του πολιτισμού. Ήταν δάσκαλός μου, ως δ/ντης του 1ου Δημοτικού σχολείου Χίου, τα 2-3 τελευταία χρόνια πριν συνταξιοδοτηθεί. Θυμόμαστε, οι μαθητές του, τον σεβασμό που ενέπνεε σε μικρούς και μεγάλους. Βοήθησε αρκετές οικογένειες σε προσωπικά θέματα και δίδαξε ήθος και ευπρέπεια, δίδαξε την αγάπη για τον άνθρωπο, δίδαξε και ιστορία σε πολλούς και διάφορους.
    Δεν θα ξεχάσω τον αγώνα που έκανε για την ίδρυση του νέου (τότε) κτιριακού συγκροτήματος του 1ου Δημοτικού Σχολείου (στον Αγ. Ιωάννη Θεολόγο) και τη λύση που πρότεινε για την τοποθέτηση του ανδριάντα του μεγάλου ευεργέτη του σχολείου (και της Χίου ευρύτερα) Ιωάννου Πατέρα.
    Δεν θα ξεχάσω το πολυσχιδές έργο του για το αγαπημένο του χωριό, το Πιτυός, του οποίου την ιστορία μελέτησε διεξοδικά και κατέγραψε λεπτομερώς, εκδίδοντάς την, σε εποχές όπου ακόμη οι εκδόσεις αυτές φάνταζαν άθλοι.
    Δεν θα ξεχάσω την προσφορά και συμβολή του σε αλτρουιστικές προσπάθειες, όπως αυτές της Επιτροπής αναστήλωσης και προβολής της Ιεράς Μονής Μουνδών- Διευχών αλλά και της Φιλοδασικής Ένωσης Χίου, μέλος των οποίων υπήρξε για δεκαετίες, με πλούσιο έργο.
    Ο <<μαστρό- Θοδόσης>> Νεράκης, όπως τον αποκαλούσαμε, ήταν μέσα στην καρδιά μου, από όταν ακόμη ήμουν μικρό παιδί. Με αγαπούσε σαν παιδί του, με συμβούλευε, με εκτιμούσε και τον εκτιμούσα απεριόριστα. Από μικρός πήγαινα μαζί του όταν επισκευάζαμε τον οικογενειακό μας Ναό, την Αγ. Μαρίνα (στο Πυργί). Μου είχε φτιάξει πολλές κατασκευές. Και ήταν δίπλα μου σε όλα τα στάδια της ζωής μου.
Πάντοτε τον καμάρωνα και τον αγαπούσα γιατί αγαπούσε την Εκκλησία συνειδητά και φρόντιζε να είναι σε κάθε περίσταση αξιοπρεπής και δίκαιος.
Εάν μου ζητούσε κάποιος να του δείξω έναν πραγματικό χριστιανό, που είμαι βέβαιος ότι κληρονόμησε τον Παράδεισο και βρίσκεται κοντά στον Θεό, δίχως κανένα ενδοιασμό θα του έδειχνα τον <<μαστρό>> Θεοδόση. Χριστιανός και οικογενειάρχης όσο λίγοι στις ημέρες μας. Από το στόμα του ποτέ δεν είχες ακούσει άσχημη κουβέντα και για κανέναν. Με κόπο πολύ και δουλειά ανέστησε την οικογένειά του και έδωσε ανθρώπους χρήσιμους και σωστούς στην κοινωνία.
Τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας τον είχαν καθηλώσει. Κι όμως, γογγυσμός από το στόμα του δεν ακούστηκε ποτέ. Αντιμετώπισε με πρωτοφανή καρτερία την ασθένειά του, όπως διαβάζουμε στο Συναξάρι και το Γεροντικό, σαν τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Μόλις πριν από 15 ημέρες τον είχα επισκεφθεί.   
Ας είναι η μνήμη αμφοτέρων αιωνία. Και το παράδειγμά τους, παράδειγμα φωτεινό, ζωής και σωτηρίας, για εμάς τους ζώντες άρτι στην επίγειο Ιερουσαλήμ.-

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Φ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΙΜΗΣ ΣΤΑ <<ΧΙΩΤΙΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΝΘΙΣΜΑΤΑ>>

    Τα <<Χιώτικα Πνευματικά Διανθίσματα>> είναι μια τετραμηνιαία έκδοση κοινωνικού περιεχομένου και πνευματικού προβληματισμού.
    Διανέμεται δωρεάν, σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή δεκάδων αντιτύπων και συντάκτης-εκδότης της είναι ο Γιώργος Φωτ. Παπαδόπουλος. Συμπλήρωσε ήδη έντεκα (11) τεύχη από τον Ιανουάριο του 2011 που πρωτοκυκλοφόρησε.
    Πρόσφατα, τη Δευτέρα 12 Μαΐου ε.ε., η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, σε ειδική -πανηγυρική- εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (αίθουσα ΧΑΝ- Ακαδημίας 36 & Ομήρου) τίμησε τους εκδότες εντύπων, που είναι παράλληλα και τακτικά μέλη της Ένωσης, για τη συμβολή τους στην κοινωνία, τα γράμματα και τον πολιτισμό.
    Τιμήθηκαν συνολικά 63 έντυπα πανελληνίως, ισάριθμων εκδοτών-μελών της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Μεταξύ αυτών και τα <<Χιώτικα Πνευματικά Διανθίσματα>>.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο της χώρας μας (έτος ίδρυσης 1930), αναγνωρισμένο από την Ελληνική Πολιτεία (Υπουργείο Πολιτισμού) και απαριθμεί επίλεκτα και εκλεκτά μέλη από τον χώρο των γραμμάτων και του πολιτισμού.
    Ευχή και προσδοκία μας είναι η διοργάνωση, εν ευθέτω χρόνω και στη Χίο μιας εκδήλωσης εποικοδομητικού περιεχομένου με την πρόσκληση μελών και της διοίκησης του ιστορικού σωματείου μας.


                                    Γιώργος  Φωτ.  Παπαδόπουλος
                          Τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών

  Πνευματικά και εκκλησιαστικά ζητήματα
                ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΕΛΕΣΗΣ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
                          Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα θείου λόγου

    Επειδή εδώ και καιρό υπάρχει μια έντονη επιθυμία αρκετού κόσμου να πληροφορηθεί τα της πίστεώς μας, περί των αυτοχείρων- αυτοκτονούντων, και τη στάση που η Αγία μας, Ορθόδοξη, Εκκλησία τηρεί έναντι τούτων, θεώρησα υποχρέωσή μου, να παρουσιάσω -με δυο λόγια- όσα πρεσβεύει, στηριζόμενος στον λόγο της Αγίας Γραφής, όπως τούτος έχει ήδη επισημανθεί από κείμενα Πατέρων αλλά και χριστιανικών εντύπων της εποχής.
    Προκειμένου να μην κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ή γεγονότα τοπικού ενδιαφέροντος, θα εξετάσουμε το όλο ζήτημα, έχοντας υπόψη μας το περιστατικό της αυτοκτονίας 15χρονου μαθητή, πριν από 10 περίπου χρόνια, σε πόλη της Ελληνικής επικράτειας, με τη δικαιολογία ότι, ο καθηγητής του τον απέβαλε από το σχολείο, θέτοντας, με τον τρόπο αυτό, ο ίδιος (ο μαθητής) τέρμα στην πρόσκαιρη ζωή του. Ακολούθησε, τότε, έντονη αντιπαράθεση μικρής μερίδας πολιτών με τον Εφημέριο της ενορίας του μαθητή ο οποίος αρνήθηκε να  τελέσει την Εξόδιο (νεκρώσιμη) Ακολουθία.
    Έτσι, με αφορμή την αυτοκτονία ενός 15χρονου μαθητή –λόγω άδικης αποβολής από το σχολείο του– και την άρνηση του Ιερέα της ενορίας του να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας, γράφτηκαν πολλά και διάφορα από πολλούς. Το ίδιο συμβαίνει όποτε έχουμε αυτοχειρία (αυτοκτονία) και άρνηση των εκκλησιαστικών Αρχών να τελέσουν τη νεκρώσιμη Ακολουθία. Πρέπει να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας ο Ιερέας ή όχι ? Με βάση τον λόγο της Αγίας Γραφής δεν πρέπει. Και ιδού το γιατί:
    1. Καταρχήν είναι επιταγή των ιερών Κανόνων της Εκκλησίας η μη μνημόνευση του αυτόχειρα. Ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθέου Αλεξανδρείας απαγορεύει την εκκλησιαστική μνημόνευση του αυτόχειρα, εκτός βεβαίως εάν είναι ψυχοπαθής. Τον ιερό αυτό Κανόνα επικύρωσε και του έδωσε οικουμενικό κύρος ο Β΄ Κανόνας της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Μάλιστα ο Κανόνας μνημονεύει, ότι στην απαγόρευση εμπίπτουν και οι αυτόχειρες που αυτοκτονούν από <<επήρειαν>> ανθρώπων ή <<άλλως πως από ολογωρίας>> (Πηδάλιον, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976, σελ. 673). Δηλαδή, ακόμη και όταν η αυτοκτονία γίνεται από σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση του αυτόχειρα, και πάλι δεν συγχωρείται να μνημονευθεί. Συνεπώς, γιατί κατηγορούμε τους Κληρικούς όταν αυτοί εφαρμόζουν τους Κανόνες της Εκκλησίας ? Μπορούμε να κατηγορήσουμε έναν αστυνομικό ή δικαστικό ή εν γένει δημόσιο υπάλληλο διότι εφαρμόζει τους νόμους της πολιτείας ? Μα, αυτό ακριβώς, δεν τους ζητάμε όλοι ? Και όταν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται δεν επικρίνουμε την παρανομία ?
    2. Λένε μερικοί: <<Και που ξέρουμε εάν ένα δευτερόλεπτο πριν ξεψυχήσει  μετανόησε ?>>. Εάν μετανόησε, ο παντογνώστης και εύσπλαχνος και ελεήμων Κύριος δύναται να του παράσχει τη σωτηρία. Δεν δεσμεύεται ο Θεός εάν η Εκκλησία Του, κρίνουσα κατά άνθρωπον και μη έχουσα άλλη πληροφορία, αρνηθεί να μνημονεύσει τον νεκρό.
    3. Γιατί να αυτοκτονήσει, ένας νεαρός 15 ετών, από μια ασήμαντη αιτία, από μια άδικη αποβολή από το σχολείο ? Η ζωή είναι γεμάτη πιέσεις, διώξεις, βία, συκοφαντίες, κατατρεγμούς, προπηλακισμούς, χλευασμούς, ειρωνείες. Δεν δικαιολογούμε, βέβαια, τις καταστάσεις αυτές, ούτε συμφωνούμε η κοινωνία μας να είναι απάνθρωπη, να είναι <<έρημος και χέρσος από ευγενή και φιλάνθρωπα αισθήματα>>, όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης, δηλαδή μια κοινωνία <<έρημος και καταπεσούσα>>. Απεναντίας, πρέπει κανείς να εμμένει στον αγώνα για την ανατροπή της  κατάντιας αυτής στην κοινωνία μας. Αλλά σε έναν κόσμο που έφθασε να λατρεύει τον διάβολο και τα πάθη του, είναι αναπόφευκτο να έλθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρότητα, και επιβάλλεται –με τη βοήθεια του Θεού, την προσωπική άσκηση και την κατάλληλη αγωγή– να χαλυβδώσουμε τον χαρακτήρα μας, ώστε να αντέχει σε όλες αυτές τις δοκιμασίες. Συνεπώς, η αυτοκτονία του νεαρού, αντί να προκαλέσει την επίθεση εναντίον του Ιερέα που αρνήθηκε να τον κηδεύσει (ή -εξ αντιδιαστολής- το να επαινούμε μια εκκλησιαστική Αρχή, που επέτρεψε την  κηδεία κάποιου αυτόχειρα, ενώ δεν θα έπρεπε), θα έπρεπε μάλλον να οδηγήσει σε εργώδη αναζήτηση των αιτίων που η σημερινή οικογένεια, το σχολείο και η όλη κοινωνική αγωγή δημιουργεί λαπάδες, πλαδαρούς, μαλθακούς, κυριολεκτικά ετοιμόρροπους και αναμένοντες την πρώτη ελαφρά ώθηση για να πέσουν, νέους. Παλαιότερα οι καθηγητές ήταν αυστηροί, άτεγκτοι, είρωνες, προσβλητικοί στο έπακρο, αυθάδεις και ενίοτε απάνθρωποι και -δόξα τω Θεώ- δεν είχαμε αυτοκτονίες. Σήμερα, το σύστημα εκτρέφει <<μπούληδες>>. Και αντί να ανησυχούμε γι΄ αυτό, τα βάζουμε με τους Ιερείς. Θέλουμε να τηρούν οι Ιερείς τους Ιερούς Κανόνες για τον εαυτό τους (και εάν δεν το κάνουν, πέφτουμε σαν τα όρνια να τους φάμε), αλλά δεν θέλουμε να τους τηρούν όσον αφορά εμάς !!! Όπως τα βάζουμε και με τους τροχονόμους, όταν παραβαίνουμε τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
    4. Λέχθηκε, ότι η Ακολουθία της κηδείας δεν είναι μυστήριο, αλλά μια απλή προσευχή για καλή αποδοχή και ανάπαυση μετά των Αγίων, του αποβιώσαντος. Και συνεπώς δεν είναι σοβαρή παράβαση το να τελεσθεί και σε έναν αυτόχειρα. Και όμως η κηδεία είναι Μυστήριο και κανονικά τελείται μετά της Θείας Λειτουργίας. Και αυτό διασώζεται και σήμερα ακόμη στις κηδείες κληρικών και μοναχών, οι οποίες γίνονται μετά Θείας Λειτουργίας. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Γάμο, αλλά και με το Βάπτισμα και Χρίσμα. Τελούνταν μαζί με τη Θεία Λειτουργία, μέσα στη Θεία Λειτουργία. Δυστυχώς, όμως, η φοβερή εκκοσμίκευση και η απομάκρυνση των χριστιανών από την Εκκλησία κατάντησαν τον Γάμο, το Βάπτισμα και την κηδεία απλές κοινωνικές κοσμικές τελετές, με ένα ελαφρό επίχρισμα χριστιανικής προσευχής. Βεβαίως, τα Μυστήρια παραμένουν Μυστήρια (και ο αριθμός τους ως προς το ότι είναι 7 είναι συμβολικός – ασφαλώς και είναι περισσότερα, πλείστα όσα τελούμενα συνιστούν Μυστήριο, όμως τα βασικά είναι 7), αλλά ο κόσμος δεν ωφελείται καθόλου από την παρουσία του σε αυτά ή όχι, εφόσον  ευρίσκεται μεν εκεί σωματικώς, όμως ψυχικά και πνευματικά βρίσκεται πολύ μακριά από τα τελούμενα και δεν συμμετέχει ενσυνείδητα. Κάποτε πρέπει τα Μυστήρια αυτά να ξαναμπούν ουσιαστικά στη ζωή των χριστιανών, οι οποίοι οφείλουν να συμμετέχουν σ΄ αυτά με πλήρη συναίσθηση των τελουμένων. Επίσης, μετά την κηδεία ακολουθούν, ως γνωστόν, τα μνημόσυνα, που συνδέονται με τη Θεία Λειτουργία. Εάν κηδευτεί κάποιος που αυτοκτόνησε, έπεται ότι θα γίνει και μνημόσυνο, δηλαδή Θεία Λειτουργία υπέρ αυτού, πράγμα που απαγορεύει ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθεόυ Αλεξανδρείας.
    5. Συνεχώς αυξάνονται οι φωνές εκείνων που εξανίστανται και εξοργίζονται διότι η Εκκλησία προσπαθεί να οδηγήσει τους νέους και τα σχολεία σε εκκλησιασμό, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, Ορθόδοξη κατήχηση. Φωνάζουν διαρκώς οι δαίμονες επιδιώκοντας την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών, τη μεταβολή του σε μάθημα θρησκειολογικό, ιστορικό, χωρίς κατηχητικό χαρακτήρα. Συνεχώς προτείνουν τη διάρρηξη των σχέσεων Εκκλησίας και κράτους (πολιτείας), κ.τ.λ.  Ποιος, όμως, αντιδρά σε αυτές τις φασιστικές μεθοδεύσεις, που αφήνουν τη
νεολαία μας ακαθοδήγητη και ανερμάτιστη, πλαδαρή και νωχελική, ετοιμόρροπη και ευάλωτη ? Λείπει, λοιπόν, πλέον η σωστή, ρωμαλέα, ασκητική και νηπτική, εκκλησιαστική αγωγή. Οδηγούμε τους νέους μας σε μόνιμη ακηδία, σε ψυχική αποχαύνωση, σε επικίνδυνη χαλάρωση και έλλειψη κάθε ηθικής αντίστασης. Δηλαδή στην πνευματική νέκρωση. Μετά ας μην διαμαρτυρόμαστε όταν οι νέοι, μη έχοντας κάπου αλλού να στηριχτούν και να αντισταθούν στα όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία –και όχι μόνον– καταλήγουν στα φασιστικά τάγματα των  χρυσαυγιτών και στις κτηνώδεις και εξτρεμιστικές αντιδράσεις, που θυμίζουν το φανατικό Ισλάμ. Συμβαίνει διότι έβγαλαν από τη ζωή τους τον Χριστό, που είναι η ειρήνη και έλυσε τον φραγμό, το μεσότοιχο, της έχθρας που μας κατέτρεχε επί μακρόν -από καταβολής κόσμου- μέχρι την ενανθρώπισή Του. <<Ο Χριστός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, την έχθραν, εν τη σαρκί αυτού τον νόμον των εντολών εν δόγμασι καταργήσας>>(Εφεσ. Β΄, 14-15). Και μετά απορούμε γιατί η Εκκλησία, με την άρνηση ταφής των -προ πολλού- πνευματικά νεκρών, μας υπενθυμίζει την ευθύνη και την ενοχή μας για το κατάντημά τους.
           Τούτη είναι, τελικά, η αιτία των αντιδράσεων αυτών. Και γι΄αυτό ζητούν όλοι εκείνοι τις Κηδείες. Να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας και να αποσείσουμε την ενοχή για την ευθύνη που μας αναλογεί, μέσα στις ψαλμωδίες της εκκλησιαστικής κηδείας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νεκρός αναπαύεται, ένας νεκρός σωματικά που, όμως, προ πολλού νέκρωσε το πνεύμα και την ψυχή του, ενδεχομένως εξαιτίας των δικών μας παραλείψεων ή λαθών. Στο σημείο αυτό ταιριάζει απόλυτα η φράση του Κυρίου, προς εκείνο τον νέο, που ζήτησε από τον Κύριο να του  επιτρέψει να πάει να θάψει τον νεκρό πατέρα του και στη συνέχεια να επιστρέψει για να Τον ακολουθήσει, ότι <<άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς>>(Ματθ. Η΄, 22). <<Άσε τους πνευματικά νεκρούς να θάψουν αυτούς που έχουν πεθάνει>>.
        6. Σε όλα τούτα να προσθέσουμε ότι, μοναδική εξαίρεση για να κηδευτεί κάποιος αυτόχειρας κατά το εκκλησιαστικό Τυπικό υπάρχει μόνον εάν ήταν ψυχοπαθής ή φρενοβλαβής. Εάν, λοιπόν, η Εκκλησία επιτρέπει σε κάποιους αυτόχειρες την κηδεία, τούτο συμβαίνει έχοντας εχέγγυα ότι ο θανών ανήκε, έστω περιστασιακά, σε μια από τις δύο τούτες καταστάσεις. Και το να δηλώνει κάποιος τρίτος (συγγενής ή και ΜΜΕ) ότι συνειδητά προέβη στο απονενοημένο βήμα, αποτελεί όνειδος για τη μνήμη του, αλλά και υποδηλώνει ότι εξαπατήθηκε η Αρχή, που  επέτρεψε την τέλεση της κηδείας, εφόσον ο συνειδητά πράττων την αυτοχειρία επ΄ ουδενί δικαιολογείται να τύχει κηδείας στην Εκκλησία. Διαφορετικά, ποιος θα ήταν ο παιδευτικός (εκπαιδευτικός) αλλά και σωτηριολογικός σκοπός της Εκκλησίας, εάν και εφόσον δεν κανόνιζε (λάμβανε μέτρα, κατά τους ιερούς Κανόνες) όλους εκείνους που βλασφημούν τον Θεό και δε σέβονται τη ζωή, αφαιρώντας ανθρώπινες ζωές από την επίγειο βιοτή που, εξάλλου, δεν έφεραν εκείνοι στο φώς της υπάρξεως ? Μακροθυμία και ανοχή δείχνει η Εκκλησία για τη σωτηρία  της ψυχής. Όλα έχουν σκοπό τη σωτηρία μέσω της μετάνοιας. Αλλά σε αυτόν που, πλέον, δεν μπορεί να μετανοήσει διότι <<εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια>>(Ι. Χρυσόστομος) -δηλαδή <<μετά θάνατον δεν μπορείς πια να μετανοήσεις>> αλλά και <<Ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας>>(Ρωμ. ΣΤ΄, 7), δηλαδή <<ο πεθαμένος δεν μπορεί πια να αμαρτήσει>>, αυτό σημαίνει η φράση αυτή – όχι εκείνο που εσφαλμένα ισχυρίζονται οι ανίδεοι περί την Αγία Γραφή και επικαλούνται ότι <<ο νεκρός συγχωρείται>>. Διαφορετικά όλοι θα συγχωρούνταν και όλοι θα σώζονταν (τότε  γιατί κάποιος να είναι δίκαιος στη ζωή του αφού θα συγχωρεθεί)- τι είδους μακροθυμία μπορείς να δείξεις ? <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος>>(Εβρ. Ι΄, 31). Είναι φοβερό να πέσεις στα χέρια του Θεού, που είναι-όντως- ολοζώντανος !-



Πηγές- Βοηθήματα- Κείμενα:
1.    Αγία Γραφή
2.    Ιερό Πηδάλιο, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976
3.    Περιοδικό <<Σπίθα>>, Ι. Μονή Λογγοβάρδας Πάρου, τεύχος Ιουνίου 2005