Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΜΝΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΜΝΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2016

Προσκόλληση στον Πλάστη

«Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά Σου »
(Ψαλμ. ξβ΄ 9)
Πεφιλημένε μοι Κύριε, ακούων τους λόγους τούτους εξερχομένους εκ της καρδίας του θείου Δαβιδ καταλαμβάνομαι υπό λύπης και αθυμίας · διότι ορώ την καρδίαν μου διατεθειμένην προς σε όλως αδιάφορον και αυχμώσαν και προς τα κάτω, τα γήινα και φθαρτά, προσκεκολλημένην. Αλλά και η λύπη αύτη, Κύριέ μου, μικρά εστι λίαν και διαλείπουσα, ότι η γνώσις, ην περί σου έχω, ελαχίστη τυγχάνει και αμυδρά. Αλλ’ έως πότε, ερασμιώτατέ μοι Κύριε, η κατάστασις αύτη διαμένει εν εμοί; έως πότε έσομαι τοιούτος οίος ειμι; Πάντες οι πατέρες μου κατενόησάν σε και ηγάπησάν σε, εγώ δε στερούμαι αμφοτέρων · πάντες οι άγιοί σου ηρνήθησαν τα πάντα και προσεκολλήθησαν εις σε μετά φόβου και χαράς · εγώ δε ο άθλιος ουδέν τοιούτον μέχρι του νυν εδοκίμασα· εν πάσαις γαρ ταις περιστάσεσει καθ’ άς πρέπει αναφαίνεσθαί με αφωσιωμένον και πεποιθότα εις σε, ορώ εμαυτόν ταραττόμενον και σφόδρα ενδιαφερόμενον και διά τα μηδαμινώτατα. Ευρίσκομαι, Κύριέ μου, εν τη αθλία ταύτη καταστάσει, διότι αγνοώ σε, το όντως αγαθόν, αγνοώ σε, την πηγήν της ζωης και της δόξης, αγνοώ σε, τον ανεκτίμητον θησαυρόν, όστις ουκ ανταλλάσσεται δι’ όλων. Κυλίομαι κάτω εν τοις εφημέροις και φθαρτοίς ως ο σκώληξ εν τη κόπρω και ως ο χοίρος εν τω βορβόρω · διότι ου δύναμαι κατιδείν το έκλαμπρον και πλήρες χαρίτων πρόσωπόν σου. Ανιώμαι και τήκομαι διά τα άξια περιφρονήσεως και αποστροφής, διότι τυφλός τυγχάνει ο νους μου και ορά τα φαινόμενα και τα δοκούντα · τα δ’ αληθή και πραγματικά ουδόλως νοεί και βλέπει. Επεθύμουν σφόδρα, Λόγε μου, θεραπευθήναι και απαλλαγήναι εκ πάντων ων κατέχομαι κακών και όλως αφοσιωθήναι εις σε και κολληθήναι οπίσω σου, ον τρόπον εκολλήθη και η ψυχή του θειοτάτου Δαβίδ. Αλλ’ αι ψευδείς δόξαι των ανθρώπων, και αι αφανείς παγίδες του διαβόλου κατέχουσί με αιχμάλωτον και δέσμιον. Εφίεμαι, Λόγε μου, κολληθήναι οπίσω σου αναποσπάστως, ως εκολλήθη ο κατά πάντα μιμητής σου θείος Παύλος, και αναφωνείν μετ’ αυτού «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού…;», αλλ’ η εν εμοί οικούσα αμαρτία φραγμός εστιν ανυπέρβλητος, κωλύων με επιτυχείν της εφέσεως. Ιμειρόμην, Χριστέ μου, αιχμαλωτισθήναι και τρωθήναι υπό της αγάπης σου, ως ετρώθη και ηχμαλωτίσθη η τεκούσα σε μήτηρ, αλλά το περικαλύπτον με σκότος και η της καρδίας μου ακαθαρσία ποιούσι με ψυχρόν και νεκρόν. Αποσόβησον ουν πάντα τα κωλύοντά με, όπως προσκολληθώ όλος σοί, τω ποιητή μου και πλάστη μου. Αμήν

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016

Χαιρετισμοί Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Χαιρετισμοί Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού


Τούς Χαιρετισμούς μποροῦμε νά τούς διαβάζουμε κάθε Παρασκευή, ἡμέρα ἀφιερωμένη στό Σταυρό, τήν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, στήν ἑορτή τῆς παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου) καί τήν Μεγάλη Παρασκευή.
Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὦ τρισμακάριστε Σταυρέ καί πανσεβάσμιε, σέ προσκυνοῦμεν οἱ πιστοί καί μεγαλύνομεν, ἀγαλλόμενοι τῇ θείᾳ σου ἀνυψώσει. Ἀλλ’ ὡς τρόπαιον καί ὅπλον ἀπροσμάχητον, περιφρούρει τε καί σκέπε τῇ σῇ χάριτι, τούς σοί κράζοντας· χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Οἱ ΚΔ’ (24) Οἶκοι
Ἄγγελοι οὐρανόθεν ἀοράτως κυκλοῦσι, Σταυρόν τόν ζωηφόρον ἐν φόβῳ (τρίς) καί φωτοπάροχον χάριν λαμπρῶς παρεχόμενον, νῦν τοῖς πιστοῖς βλέποντες, ἐξίστανται καί ἵστανται βοῶντες πρός αὐτόν τοιαῦτα·
Χαῖρε Σταυρέ, οἰκουμένης φύλαξ·
χαῖρε, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας.
Χαῖρε, ὁ πηγάζων ἀφθόνως ἰάματα·
χαῖρε, ὁ φωτίζων τοῦ κόσμου τά πέρατα.
Χαῖρε, ξύλον ζωομύριστον, καί θαυμάτων θησαυρέ·
χαῖρε, συνθετοτρισόλβιε, καί χαρίτων παροχεῦ.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις ὑποπόδιον θεῖον·
χαῖρε, ὅτι ἐτέθης εἰς προσκύνησιν πάντων.
Χαῖρε κρατήρ τοῦ νέκταρος ἔμπλεως·
χαῖρε, λαμπτήρ τῆς ἄνω λαμπρότητος.
Χαῖρε, δι’ οὗ εὐλογεῖται ἡ κτίσις·
χαῖρε, δι’ οὗ προσκυνεῖται ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Βλέπουσα ἡ Ἑλένη ἑαυτήν ἐν ἐφέσει, φησί τῷ Βασιλεῖ θαρσαλέως· Τό παμπόθητόν σου τῆς ψυχῆς εὐχερέστατόν μου τῇ σπουδῇ φαίνεται· ζητοῦσα γοῦν τό κράτιστόν σοι τρόπαιον, ὡς λέγεις, κράζω·
 
Ἀλληλούϊα.
Γνῶσιν ἄγνωστον πρώην ἡ Βασίλισσα γνοῦσα, ἐβόησε πρός τούς ὑπουργοῦντας· Ἐκ λαγόνων τῆς γῆς εὑρεῖν ἐν τάχει, καί δοῦναι τόν Σταυρόν σπεύσατε, πρός ὅν ἰδοῦσα ἔφησεν ἐν φόβῳ, πλήν κράζουσα οὕτω·
Χαῖρε, χαρᾶς τῆς ὄντως σημεῖον·
χαῖρε, ἀρᾶς τῆς ἀρχαίας λύτρον.
Χαῖρε, θησαυρός ἐν τῇ γῇ φθόνῳ κρυπτόμενος·
χαῖρε, ὁ φανείς ἐν τοῖς ἄστροις τυπούμενος.
Χαῖρε, τετρακτινοπύρσευτε καί πυρίμορφε Σταυρέ·
χαῖρε, κλῖμαξ ὑψοστήρικτε, προοραθεῖσά ποτε.
Χαῖρε, τό τῶν Ἀγγέλων γαληνόμορφον θαῦμα·
χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυστένακτον τραῦμα.
Χαῖρε, τερπνόν τοῦ Λόγου κειμήλιον·
χαῖρε, πυρός τῆς πλάνης σβεστήριον.
Χαῖρε, Σταυρέ, ἀπορούντων προστάτα·
χαῖρε, στερρέ εὐδρομούντων ἀλεῖπτα.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Δύναμις ἡ τοῦ Ξύλου, ἐπιδέδεικται τότε, πρός πίστωσιν ἀληθῆ τοῖς πᾶσι· καί τήν ἄφωνόν τε καί νεκράν πρός ζωήν ἀνέστησε, φρικτόν θέαμα τοῖς μέλλουσι καρποῦσθαι σωτηρίαν, ἐν τῷ μέλπειν οὕτως·
Ἀλληλούϊα.
Ἔχουσα ἡ Ἑλένη, τὸ ἀήττητον ὅπλον, ἀνέδραμε πρός τόν ταύτης γόνον· ὁ δέ, μέγα σκιρτήσας εὐθύς, ἐπιγνούς τόν μέγιστον Σταυρόν ἔχαιρε, καί ἅλμασιν ὡς ᾄσμασιν, ἐβόα πρός αὐτόν τοιαῦτα·
Χαῖρε Σταυρέ, τοῦ φωτός δοχεῖον·
χαῖρε, Σταυρέ, τῆς ζωῆς ταμεῖον.
Χαῖρε, ὁ δοτήρ χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος·
χαῖρε, ὁ λιμήν ποντοπόρων ἀχείμαστος.
Χαῖρε, τράπεζα, βαστάζουσα ὥσπερ θῦμα τόν Χριστόν·
χαῖρε, κλῆμα, βότρυν πέπειρον φέρον οἶνον μυστικόν.
Χαῖρε, ὅτι τά σκῆπτρα τῶν ἀνάκτων φυλάττεις·
χαῖρε, ὅτι τάς κάρας τῶν δρακόντων συνθλάττεις.
Χαῖρε, λαμπρόν τῆς πίστεως γνώρισμα·
χαῖρε, παντός τοῦ κόσμου διάσωσμα.
Χαῖρε, Θεοῦ πρός θνητούς εὐλογία·
χαῖρε, θνητῶν πρός Θεόν μεσιτεία.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Ζῆλον ἔνδοθεν θεῖον, ἡ Ἑλένη λαβοῦσα, ἐζήτησε καί εὗρε σπουδαίως, τόν ἐν γῇ κρυπτόμενον Σταυρόν, καί δεικνύμενον ἐν οὐρανῷ Ἄνακτι· ὅν ὕψωσε· καί βλέπων τό πολίτευμα, ἐν πίστει ἔφη·

Ἀλληλούϊα.
Ἡλιόμορφος ὤφθη, ὁ Σταυρός ἐν τῷ κόσμῳ, καί πάντες φωτισμοῦ ἐμπλησθέντες, καί δραμόντες ὡς πρός ἀστέρα, θεωροῦσι τοῦτον ὡς καλῶν αἴτιον, ἐν ταῖς χερσί ταῖς θείαις ὑψωθέντα· ὅν ὑμνοῦντες εἶπον·
Χαῖρε, αὐγή νοητοῦ Ἡλίου·
χαῖρε, πηγή ἀκενώτου μύρου.
Χαῖρε, τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας ἀνάκλησις·
χαῖρε, τῶν ἀρχόντων τοῦ ᾅδου ἡ νέκρωσις.
Χαῖρε, ὅτι ἀνυψούμενος, συνανυψοῖς νῦν ἡμᾶς·
χαῖρε, ὅτι προσκυνούμενος, καθαγιάζεις τάς ψυχάς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων κοσμοκήρυκτον κλέος·
χαῖρε, τῶν ἀθλοφόρων εὐμενέστατον σθένος.
Χαῖρε Σταυρέ, Ἑβραίων ὁ ἔλεγχος·
χαῖρε, πιστῶν ἀνθρώπων ὁ ἔπαινος.
Χαῖρε, δι’ οὗ κατεβλήθη ὁ ᾅδης·
χαῖρε, δι’ οὗ ἀνατέταλκε χάρις.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Θεοβράβευτον Ξύλον, θεωρήσαντες πάντες, τῇ τούτου νῦν προσέλθωμεν σκέπῃ· καί ὡς ὅπλον κρατοῦντες αὐτό, δι’ αὐτοῦ τροποῦμεν τῶν ἐχθρῶν φάλαγγας, καί ψαύοντες τόν ἄψαυστον, τοῖς χείλεσιν αὐτῷ βοῶμεν·

Ἀλληλούϊα.
Ἴδε φῶς οὐρανόθεν, Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας, δεικνύμενον Σταυροῦ τό σημεῖον, δι’ ἀστέρων, ἐν ᾧ καί νικᾶν πολεμίων πληθύν, ἔσπευσε τό Ξύλον φανερῶσαι, καί βοῆσαι πρός αὐτό τοιαῦτα·
Χαῖρε, βουλῆς τῆς ἀρρήτου πέρας·
χαῖρε, λαοῦ εὐσεβοῦντος κέρας.
Χαῖρε, πολεμίων ὁ τρέπων τάς φάλαγγας·
χαῖρε, φλόξ καθάπερ φλέγων τούς δαίμονας.
Χαῖρε, σκῆπτρον ἐπουράνιον τοῦ Βασιλέως τοῦ στρατοῦ·
χαῖρε, τρόπαιον ἀήττητον τοῦ φιλοχρίστου στρατοῦ.
Χαῖρε, ὁ τῶν βαρβάρων τήν ὀφρύν καταβάλλων·
χαῖρε, ὁ τῶν ἀνθρώπων τάς ψυχάς περιέπων.
Χαῖρε, κακῶν πολλῶν ἀμυντήριον·
χαῖρε, καλῶν πολλῶν βραβευτήριον.
Χαῖρε, δι’ οὗ Χριστοφόροι σκιρτῶσι·
χαῖρε, δι’ οὗ Ἰουδαῖοι θρηνοῦσι.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Κλῖμαξ οὐρανομήκης, ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου ἐγένετο, τούς πάντας ἀνάγων, ἀπό γῆς πρός ὕψος οὐρανοῦ, τοῦ χοροῖς Ἀγγέλων συνοικεῖν πάντοτε, ἀφέντας τά νῦν ὄντα ὡς μή ὄντα, καί εἰδότας ψάλλειν·

Ἀλληλούϊα.
Λάμψας φῶς ἐπί πᾶσιν, ὁ Σωτήρ τοῖς ἐν ᾅδη, ἐφώτισας τούς κάτω κειμένους· πυλωροί δέ ᾅδου τήν αὐγήν μή ἐνέγκαντές σου, ὡς νεκροί πεπτώκασιν· οἱ τούτων δέ ρυσθέντες, νῦν ὁρῶντες τόν Σταυρόν βοῶσι·
Χαῖρε, ἀνάστασις τεθνεώτων·
χαῖρε, παράκλησις τῶν πενθούντων.
Χαῖρε, τῶν ταμείων τοῦ ᾅδου ἡ κένωσις·
χαῖρε, Παραδείσου τρυφῆς ἡ ἀπόλαυσις.
Χαῖρε, ράβδος ἡ ποντίσασα τόν Αἱγύπτιον στρατόν·
χαῖρε, αὖθις, ἡ ποτίσασα Ἰσραηλίτην λαόν.
Χαῖρε, ἔμψυχον Ξύλον, τοῦ Λῃστοῦ σωτηρία·
χαῖρε, εὔοσμον ρόδον, εὐσεβῶν εὐωδία.
Χαῖρε, τροφή πεινώντων ἐν πνεύματι·
χαῖρε, σφραγίς, ἥν ἔλαβον ἄνθρωποι.
Χαῖρε Σταυρέ, μυστηρίων ἡ θύρα·
χαῖρε, ἐξ οὗ ρεῖθρα χέονται θεῖα.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Μέλλοντος Μωϋσέως, τό πολύμοχθον γένος λυτρώσασθαι ἐκ τοῦ λυμεῶνος, ἐπεδόθης ὡς ράβδος αὐτῷ, ἀλλ’ ἐγνώσθης τούτῳ καί Θεοῦ σύμβολον· διόπερ κατεπλάγη σου Σταυρέ, τήν δυναστείαν κράζων·

Ἀλληλούϊα.
Νόμον ὁ ἐν Σιναίῳ, τῷ Θεόπτῃ δούς πάλαι, Σταυρῷ ἐθελοντί προσηλοῦται, ὑπέρ ἀνόμων ἀνόμως ἀνδρῶν, καί κατάραν νόμου παλαιάν ἔλυσεν, ἵνα Σταυροῦ τήν δύναμιν ὁρῶντες, ἅπαντες νῦν βοῶμεν·
Χαῖρε, ἀνόρθωσις πεπτωκότων·
χαῖρε, κατάπτωσις κοσμολάτρων.
Χαῖρε, Ἀναστάσεως Χριστοῦ τό ἐγκαίνισμα·
χαῖρε, μοναζόντων τό θεῖον ἐντρύφημα.
Χαῖρε, δένδρον εὐσκιόφυλλον, ὑφ’ οὗ σκέπονται πιστοί·
χαῖρε, Ξύλον προφητόφθεγκτον, πεφυτευμένον ἐν γῇ.
Χαῖρε, τῆς Βασιλείας κατ’ ἐχθρῶν συμμαχία·
χαῖρε, τῆς πολιτείας κραταιά προστασία.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου φανέρωσις·
χαῖρε, βροτῶν πταιόντων κατάκρισις.
Χαῖρε Σταυρέ, ὀρφανῶν ἀντιλῆπτορ·
χαῖρε Σταυρέ, πλουτιστά τῶν πενήτων.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Ξένον θαῦμα ἰδόντες, ξένον βίον βιῶμεν, τόν νοῦν εἰς οὐρανόν ἀνυψοῦντες· διά τούτο γάρ ἐν τῷ Σταυρῷ ὁ Χριστός ἐπάγη, καί σαρκί πέπονθε, βουλόμενος ἑλκῦσαι πρός τό ὕψος, τούς αὐτῷ βοῶντας·

Ἀλληλούϊα.
Ὅλος ἦλθεν ἐξ ὕψους, τήν Θεότητα ἔχων, ὁ μόνος προαιώνιος Λόγος· καί τεχθείς ἐκ Παρθένου Μητρός, καί φανείς τῷ κόσμῳ ταπεινός ἄνθρωπος, Σταυρόν καταδεξάμενος, ἐζώωσε τούς αὐτῷ βοῶντας.
Χαῖρε Σταυρέ, τῆς εἰρήνης ὅπλον·
χαῖρε, βαλβίς τῶν ὁδοιπορούντων.
Χαῖρε, σωζομένων σοφία καί στήριγμα·
χαῖρε, ἀπολλυμένων μωρία καί σύντριμμα.
Χαῖρε, εὔκαρπον, ἀθάνατον καί ζωηφόρον φυτόν·
χαῖρε ἄνθος, ὅπερ ἤνθησε τήν σωτηρίαν ἡμῶν.
Χαῖρε, ὅτι συνάπτεις τά ἐν γῇ σύν τοῖς ἄνω·
χαῖρε, ὅτι φωτίζεις τάς καρδίας τῶν κάτω.
Χαῖρε δι’ οὗ φθορά ἐξωστράκισται·
χαῖρε, δι’ οὗ ἡ λύπη ἠφάνισται.
Χαῖρε, καλῶν μυριάριθμος ὄλβος·
χαῖρε, πιστῶν μυριώνυμος εὖχος.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Πέπτωκε τῶν δαιμόνων ἡ παμβέβηλος φάλαγξ, καί γένος τῶν Ἑβραίων ᾐσχύνθη, προσκυνούμενον τόν Σταυρόν παρά πάντων, μετά πόθου βλέποντες, ἀεί δέ ἀναβλύζοντα ἰάματα τοῖς ἐκβοῶσιν·

Ἀλληλούϊα.
Ρεύματα συνεστάλη, λογισμῶν κακοδόξων παγέντος σου Χριστέ ἐπί ξύλου· ἀποροῦσι γάρ ὄντως τό, Πῶς καί Σταυρόν ὑπέστης, καί φθοράν πέφευγας· ἡμεῖς δέ τήν Ἀνάστασιν δοξάζοντες ἀναβοῶμεν.
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ τό ὕψος·
χαῖρε, προνοίας Αὐτοῦ τό βάθος.
Χαῖρε, μωρολόγων ἀλόγων ἡ ἄγνοια·
χαῖρε, μαντιπόλων ἀφρόνων ἀπώλεια.
Χαῖρε, ὅτι τήν Ἀνάστασιν ἐμφανίζεις τοῦ Χριστοῦ·
χαῖρε, ὅτι τά παθήματα ἀνακαινίζεις Αὐτοῦ.
Χαῖρε, τῶν πρωτοπλάστων τήν παράβασιν λύσας·
χαῖρε, τοῦ Παραδείσου τάς εἰσόδους ἀνοίξας.
Χαῖρε Σταυρέ, τοῖς πᾶσι σεβάσμιε·
χαῖρε, ἐθνῶν ἀπίστων ἀντίπαλε.
Χαῖρε Σταυρέ, ἰατρέ τῶν νοσούντων·
χαῖρε, ἀεί βοηθέ τῶν βοώντων·
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Σῶσαι θέλων τόν κόσμον, ὁ τοῦ κόσμου κοσμήτωρ, κατῆλθε πρός αὐτόν ἀπορρήτως· καί Σταυρόν ὑπέστη, Θεός ὤν, δι’ ἡμᾶς, τά πάντα καθ’ ἡμᾶς δέχεται· διό καί λυτρωσάμενος ἡμᾶς, ἀκούει παρά πάντων·

Ἀλληλούϊα.
Τεῖχος τῆς οἰκουμένης, ὦ Σταυρέ ζωηφόρε, ἀπόρθητον καί θεῖον νοοῦμεν· ὁ γάρ τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, κατασκευάσας σέ Ποιητής τάννυσι τάς χεῖρας, ξένον ἄκουσμα· καί ἅπαντας ἐκφωνεῖν διδάσκει.
Χαῖρε, ἡ βάσις τῆς εὐσεβείας·
χαῖρε, τό νῖκος τῆς κληρουχίας.
Χαῖρε, Ἀμαλήκ νοητόν ὁ τροπούμενος·
χαῖρε, Ἰακώβ ταῖς χερσί προτυπούμενος.
Χαῖρε, σύ γάρ ἀνεμόρφωσας τάς παλαιτάτας σκιάς·
χαῖρε, σύ γάρ ἀνεπλήρωσας προφητοφθέγκτους φωνάς.
Χαῖρε, ὁ τόν Σωτῆρα τῶν ἀπάντων βαστάσας·
χαῖρε, ὁ τόν φθορέα τῶν ψυχῶν καταργήσας.
Χαῖρε, δι’ οὗ Ἀγγέλοις ἡνώθημεν·
χαῖρε, δι’ οὗ φωτί κατηυγάσθημεν.
Χαῖρε, σέ γάρ προσκυνοῦμεν τιμῶντες·
χαῖρε, σοί γάρ προσφωνοῦμεν, βοῶντες·
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Ὕμνος ἅπας μειοῦται, συνακολουθεῖν θέλων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν σου θαυμάτων· ἐγκωμίων πληθύν καί γάρ ἄν προσάξωμέν σοι, ὦ Σταυρέ τίμιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν· ἀλλ’ οὖν βοῶμεν·

Ἀλληλούϊα.
Φωτοπάροχον αἴγλην, τοῖς ἐν σκότει δωρεῖται, Σταυρός ὁ ζωοδώρητος οὗτος· τό γάρ ἄϋλον δέδεικται φῶς, καί πρός γνῶσιν θείαν δᾳδουχεῖ ἅπαντας· ὑψοῖ δέ νῦν ὑψούμενος τόν νοῦν ἡμῶν, ἀναμέλπειν ταύτα·
Χαῖρε, φωστήρ, τοῖς ἐν σκότει φαίνων·
χαῖρε, ἀστήρ, τόν κόσμον αὐγάζων.
Χαῖρε, ἀστραπή, χριστοκτόνους ἀμβλύνουσα·
χαῖρε, ἡ βροντή τούς ἀπίστους ἐκπλήττουσα.
Χαῖρε, ὅτι κατελάμπρυνας Ὀρθοδόξων τούς χορούς·
χαῖρε, ὅτι κατηδάφισας τῶν εἰδώλων τούς βωμούς.
Χαῖρε, οὗπερ ὁ τύπος οὐρανόθεν ἐφάνη·
χαῖρε, οὗπερ ἡ χάρις πονηρίας ἐλαύνει.
Χαῖρε, σαρκός σημαίνων τήν νέκρωσιν·
χαῖρε, παθῶν ὁ κτείνων ἐπέγερσιν.
Χαῖρε, ἐν ᾧ ὁ Χριστός ἐσταυρώθη·
χαῖρε, δι’ οὗ πᾶς ὁ κόσμος ἐσώθη.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Χάριν δοῦναι θελήσας, ὁ Χριστός τοῖς ἀνθρώποις, τάς χεῖρας ἐπί Ξύλου ἐκτείνει, καί τά ἔθνη πάντα συγκαλεῖ, καί βασιλείαν πᾶσιν οὐρανῶν δίδωσι, τοῖς μέλπουσι τόν ὕμνον ἐπαξίως, καί πιστῶς βοῶσιν·

Ἀλληλούϊα.
Ψάλλοντές σου τόν ὕμνον, εὐφημοῦμεν ἐκ πόθου, ὡς ἔμψυχον Κυρίου σε Ξύλον· ἐπί σοί γάρ παγείς ἐν σαρκί, ὁ δεσπόζων τῶν δυνάμεων, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοι ταῦτα·
Χαῖρε Σταυρέ, νοητή ρομφαία·
χαῖρε, Ἁγίων ἅγιον βλέμμα.
Χαῖρε, Προφητῶν καί Δικαίων προκήρυγμα·
χαῖρε, τοῦ Χριστοῦ λαμπροφόρον στρατήγημα.
Χαῖρε, κάλλος καί διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν·
χαῖρε, κράτος καί ὀχύρωμα ἱερέων εὐλαβῶν.
Χαῖρε, τῆς ἀληθείας εὐκλεέστατος κόσμος·
χαῖρε, τῆς σωτηρίας εὐτυχέστατος ὅρμος.
Χαῖρε, φαιδρόν ἁπάντων ἀγλάϊσμα·
χαῖρε, υἱῶν τῆς Ἄγαρ φυγάδευμα.
Χαῖρε, φωτός ἀκηράτου λυχνία·
χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς θυμηδία.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.
Ὦ πανύμνητον Ξύλον, τό βαστάσαν τόν πάντων ἁγίων, Ἁγιώτατον Λόγον (τρίς)· δεδεγμένον ἡμῶν τάς λιτάς, ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί αἰωνίου λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοῶντας·

Ἀλληλούϊα.

Πηγή: Ανέμων πνοή
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Κυριακή 22 Μαΐου 2016

Ἅγιος Δημήτριος Κουβαρὰ: Παρακλητικός Κανών στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελ...

Ἅγιος Δημήτριος Κουβαρὰ: Παρακλητικός Κανών στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελ...: Ὁ Ἱερεύς: Εὐλογητός ὁ Θεός ἠμῶν πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ὁ Ἀναγνώστης: Ἀμήν. Δόξα σοί, ὁ Θεός ἠμῶν, δόξ...
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2015

Ἑξάψαλμος

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία (τρίς).
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν Σου (δίς).
Ψαλμός γ' (3)
Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ᾿ ἐμέ· πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου. Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου. Οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι. Ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου, ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας. Τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.
Καὶ πάλιν.
Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.
 

Ψαλμός λζ' (37)
Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με. Ὅτι τὰ βέλη σου ἐνεπάγησάν μοι, καὶ ἐπεστήριξας ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου· οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου, οὐκ ἔστιν εἰρήνη ἐν τοῖς ὀστέοις μου ἀπὸ προσώπου τῶν ἁμαρτιῶν μου. Ὅτι αἱ ἀνομίαι μου ὑπερῇραν τὴν κεφαλήν μου, ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ᾿ ἐμέ. Προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου· ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους, ὅλην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην. Ὅτι αἱ ψόαι μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγμάτων, καὶ οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου· ἐκακώθην καὶ ἐταπεινώθην ἕως σφόδρα, ὠρυόμην ἀπὸ στεναγμοῦ τῆς καρδίας μου. Κύριε, ἐναντίον σου πᾶσα ἡ ἐπιθυμία μου, καὶ ὁ στεναγμός μου ἀπὸ σοῦ οὐκ ἀπεκρύβη. ἡ καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέλιπέ με ἡ ἰσχύς μου, καὶ τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμοῦ. Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ πλησίον μου ἐξ ἐναντίας μου ἤγγισαν καὶ ἔστησαν, καὶ οἱ ἔγγιστά μου ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν· καὶ ἐξεβιάζοντο οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου, καὶ οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι ἐλάλησαν ματαιότητας, καὶ δολιότητας ὅλην τὴν ἡμέραν ἐμελέτησαν. Ἐγὼ δὲ ὡσεὶ κωφὸς οὐκ ἤκουον καὶ ὡσεὶ ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὐτοῦ· καὶ ἐγενόμην ὡσεὶ ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων καὶ οὐκ ἔχων ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἐλεγμούς. Ὅτι ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα· σὺ εἰκακούσῃ, Κύριε ὁ Θεός μου. Ὅτι εἶπα· μήποτε ἐπιχαρῶσί μοι οἱ ἐχθροί μου· καὶ ἐν τῷ σαλευθῆναι πόδας μου ἐπ᾿ ἐμὲ ἐμεγαλοῤῥημόνησαν. Ὅτι ἐγὼ εἰς μάστιγας ἕτοιμος, καὶ ἡ ἀλγηδών μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ ἀναγγελῶ καὶ μεριμνήσω ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας μου. Οἱ δὲ ἐχθροί μου ζῶσι καὶ κεκραταίωνται ὑπὲρ ἐμέ, καὶ ἐπληθύνθησαν οἱ μισοῦντές με ἀδίκως· οἱ ἀνταποδιδόντες μοι κακὰ ἀντὶ ἀγαθῶν ἐνδιέβαλλόν με, ἐπεὶ κατεδίωκον ἀγαθωσύνην. Μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Κύριε· ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ· πρόσχες εἰς τὴν βοήθειάν μου, Κύριε τῆς σωτηρίας μου.
Καὶ πάλιν.
Μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Κύριε· ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ· πρόσχες εἰς τὴν βοήθειάν μου, Κύριε τῆς σωτηρίας μου.

Ψαλμός ξβ' (62)
Ὁ Θεός ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. Οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σου καὶ τὴν δόξαν σου. Ὅτι κρεῖσσον τὸ ἔλεός σου ὑπὲρ ζωάς· τὰ χείλη μου ἐπαινέσουσί σε. Οὕτως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μου καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀρῶ τὰς χεῖράς μου. ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου. Εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ· ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι. Ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου. Αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου, εἰσελεύσονται εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς· παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ρομφαίας, μερίδες ἀλωπέκων ἔσονται. Ὁ δὲ βασιλεὺς εὐφρανθήσεται ἐπὶ τῷ Θεῷ, ἐπαινεθήσεται πᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.
Καὶ πάλιν.
Ἐν τοῖς ὄρθροις ἐμελέτων εἰς σέ· ὅτι ἐγενήθης βοηθός μου, καὶ ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου ἀγαλλιάσομαι. Ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου.

Ψαλμός πζ' (87)
Κύριε ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἡμέρας ἐκέκραξα καὶ ἐν νυκτὶ ἐναντίον σου· εἰσελθέτω ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου, κλῖνον τὸ οὖς σου εἰς τὴν δέησίν μου. Ὅτι ἐπλήσθη κακῶν ἡ ψυχή μου, καὶ ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ ἤγγισε· προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον, ἐγενήθην ὡσεὶ ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος, ὡσεὶ τραυματίαι καθεύδοντες ἐν τάφῳ, ὧν οὐκ ἐμνήσθης ἔτι καὶ αὐτοὶ ἐκ τῆς χειρός σου ἀπώσθησαν. Ἔθεντό με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου. Ἐπ᾿ ἐμὲ ἐπεστηρίχθη ὁ θυμός σου, καὶ πάντας τοὺς μετεωρισμούς σου ἐπήγαγες ἐπ᾿ ἐμέ. Ἐμάκρυνας τοὺς γνωστούς μου ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἔθεντό με βδέλυγμα ἑαυτοῖς, παρεδόθην καὶ οὐκ ἐξεπορευόμην. Οἱ ὀφθαλμοί μου ἠσθένησαν ἀπὸ πτωχείας· ἐκέκραξα πρὸς σέ, Κύριε, ὅλην τὴν ἡμέραν, διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου· μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια; ἢ ἰατροὶ ἀναστήσουσι, καὶ ἐξομολογήσονταί σοι; μὴ διηγήσεταί τις ἐν τῷ τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ; μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ; κἀγὼ πρὸς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, καὶ τὸ πρωΐ ἡ προσευχή μου προφθάσει σε. Ἱνατί, Κύριε, ἀπωθῇ τὴν ψυχήν μου, ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ; πτωχός εἰμι ἐγὼ καὶ ἐν κόποις ἐκ νεότητός μου, ὑψωθεὶς δὲ ἐταπεινώθην καὶ ἐξηπορήθην. Ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον αἱ ὀργαί σου, οἱ φοβερισμοί σου ἐξετάραξάν με, ἐκύκλωσάν με ὡσεὶ ὕδωρ ὅλην τὴν ἡμέραν, περιέσχον με ἅμα. Ἐμάκρυνας ἀπ᾿ ἐμοῦ φίλον καὶ πλησίον καὶ τοὺς γνωστούς μου ἀπὸ ταλαιπωρίας.
Καὶ πάλιν.
Κύριε ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἡμέρας ἐκέκραξα καὶ ἐν νυκτὶ ἐναντίον σου· εἰσελθέτω ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου, κλῖνον τὸ οὖς σου εἰς τὴν δέησίν μου.



Ψαλμός ρβ' (102)
Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον καί, πάντα τὰ ἐντός μου, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ· εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον καὶ μὴ ἐπιλανθάνου πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ· τὸν εὐιλατεύοντα πάσας τὰς ἀνομίας σου, τὸν ἰώμενον πάσας τὰς νόσους σου· τὸν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν σου, τὸν στεφανοῦντά σε ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς· τὸν ἐμπιπλῶντα ἐν ἀγαθοῖς τὴν ἐπιθυμίαν σου, ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου. Ποιῶν ἐλεημοσύνας ὁ Κύριος καὶ κρῖμα πᾶσι τοῖς ἀδικουμένοις. Ἐγνώρισε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ τῷ Μωυσῇ, τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ τὰ θελήματα αὐτοῦ. Οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος· οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται, οὐδὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ· οὐ κατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἐποίησεν ἡμῖν, οὐδὲ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν, ὅτι κατὰ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τῆς γῆς ἐκραταίωσε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν· καθόσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν. Καθὼς οἰκτείρει πατὴρ υἱούς, ᾠκτείρησε Κύριος τοὺς φοβουμένους αὐτόν, ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ πλάσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμεν. Ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει· ὅτι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ, καὶ οὐχ ὑπάρξει καὶ οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τὸν τόπον αὐτοῦ. Τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν, καὶ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπὶ υἱοῖς υἱῶν τοῖς φυλάσσουσι τὴν διαθήκην αὐτοῦ καὶ μεμνημένοις τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι αὐτάς. Κύριος ἐν τῷ οὐρανῷ ἡτοίμασε τὸν θρόνον αὐτοῦ, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ πάντων δεσπόζει. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, δυνατοὶ ἰσχύϊ ποιοῦντες τὸν λόγον αὐτοῦ τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς τῶν λόγων αὐτοῦ. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτοῦ, λειτουργοὶ αὐτοῦ ποιοῦντες τὸ θέλημα αὐτοῦ· εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας Αὐτοῦ· εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον.
Καὶ πάλιν.
Ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας Αὐτοῦ· εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον.

Ψαλμός ρμβ' (142)
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωΐ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός Σού εἰμι.
Καὶ πάλιν.
Εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Σου (δίς).


Εἶτα
Τὸ πνεῦμά Σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀλληλούια. Ἀλληλούια. Ἀλληλούια, δόξα Σοι, ὁ Θεός.(τρίς)
Ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, Κύριε, δόξα Σοι.
Πηγή: Ορθόδοξοι Πατέρες
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Τ Η Ρ Ι Ο Ι   Ο Ι Κ Ο Ι
Εις την Οσίαν και θεοφόρον Μητέρα ημών
ΜΑΤΡΩΝΑΝ ΤΗΝ ΑΟΜΜΑΤΟΝ

Την εν κόσμω ασκήσασαν επ’ εσχάτων εν Ρωσία

Ποίημα Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης

«Νοός μου λύσον την αχλύν Ματρώνα φωτοφόρε,
ίνα υμνήσω ικανώς τας σας θαυματουργίας».
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’ . Το προσταχθέν.
Των οφθαλμών εκ παιδός εστερημένη, και τη ψυχή ως
χρυσός λελαμπρυσμένη, εν τω κόσμω εκφαίνεις φως
Χριστού Ματρώνα˙ Ρωσίαν καθιλαρύνουσα θαυμαστώς,
και πάσαν την οικουμένην πανευπρεπώς˙ καταυγάζουσα
χάρισιν, άς εν αισίαις φωναίς, κηρύττοντες βοώμεν σοι˙
Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’ . Τη υπερμάχω.
Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον, και ιαμάτων
τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν
εν νάμασιν ακενώτοις˙ επ’ εσχάτων γην Ρωσίας
ήν εφαίδρυνεν˙ την Ματρώναν εν αινέσει
μεγαλύνωμεν˙ ταύτη λέγοντες˙ χαίροις στύλε ολόφωτε.
Άξιόν σε δοξάζειν απαύστως αξιΰμνητε
Μήτερ, Ματρώνα της Ρωσίας η δόξα (γ’)*
διο εν άσμασι θεοτερπέσι την αξιάγαστόν σου
πολιτείαν άδομεν και τας αριστείας σου
γεραίρομεν, ούτω βοώντες˙

Χαίροις της Μόσχας η ευκοσμία˙
Χαίροις των Ρώσων η κληρουχία.
Χαίροις ευσεβείας ο πανίερος οίκος˙
Χαίροις της αγνείας ο ολόφωτος λύχνος.
Χαίροις των Μητέρων εξαίσιον άκουσμα˙
Χαίροις ασκουσών εν τω κόσμω ωράϊσμα.
Χαίροις πολιτείαν θείαν η ζηλώσασα Αγγέλων˙
Χαίροις τας σεπτάς χορείας η σεμνύνασα παρθένων.
Χαίροις χαρισμάτων πάντων ο ανάπλεως κρατήρ˙
*Οσία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.
Χαίροις νόσων πολυτρόπων  συμπαθέστατος λυτήρ.
Χαίροις η φωταγωγούσα τας πορείας των πιστών˙
Χαίροις η μυσταγωγούσα προς σκηνώσεις ουρανών.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Βάνουσα απροσκόπτως του Κυρίου την τρίβον,
Ματρώνα φωτοφόρε, εις πόλιν επέφθασας
την άνω αξίως. Ένθα Αγγέλων συνοικείς
τοις τάγμασι και κάλλεσι παρθενικοίς
κεκοσμημένη, βοάς απαύστως συν αυτοίς τω
Βασιλεί των όλων, ύμνον˙

Αλληλούϊα.

Γέγηθε ευφροσύνως η μεγάλη Ρωσία, πλουτούσα
σε ως άσειστον στύλον, εν βίου ταις
δονήσεσι πάσαις, και ως θερμήν προστάτιδα
εν περιστάσεσι δειναίς Ματρώνα. Διο και
στέφανον εξ εγκωμίων πλέκουσα, φωνεί σοι
ευφροσύνως τάδε˙

Χαίροις η στάθμη της εγκρατείας˙
Χαίροις το μέτρον της απαθείας.
Χαίροις αρετών ενθέων καθαρώτατον σκήνωμα˙
Χαίροις του Θεού των όλων υψηλότατον δώρημα.
Χαίροις της θεογνωσίας χαριτόβρυτος πηγή˙
Χαίροις των πιστών εν ζάλαις συμπαθής καταφύγή.
Χαίροις έαρος του θείου χελιδών η τιμία
Χαίροις πίστεως αγίας αηδών η γλυκεία.
Χαίροις τω Πατρί των Φώτων η απαύστως ομιλούσα˙
Χαίροις εν φωτί αΰλω τους πιστούς η οδηγούσα.
Χαίροις της φιλοθεΐας πολυέραστος παστάς˙
Χαίροις της χρηστοηθείας η αείφωτος λαμπάς.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Δάκρυσιν εγκρατείας κατασπείρασα Μήτερ
καρδίας σου την γην φιλοπόνως, εθέρισας
δραγμάτων τον πλούτον, ψυχής αγαλλιάσει
Ματρώνα, Και ταύτα προσκομίσασα τω
ουρανίω γεωργώ όν έστερξας, επάξιον εδέξω
στέφανον, αινούσα σύν Αγγέλοις και βοώσα˙

Αλληλούϊα.

Έπαρσιν των δαιμόνων καθελούσα τελείως
αψεύστω ταπεινώσει Ματρώνα, υψώθης εις
τα άρρητα ύψη, ένθα υμνείς τον υπερύμνητον
Λόγον, τα θεία κατοπτεύουσα κάλλη. Διο σε
ταπεινή καρδία μέλποντες, εν λόγοις υψηγόροις
εκφωνούμεν τάδε˙

Χαίροις ταμείον αγαθωσύνης˙
Χαίροις ο πλούτος της σωφροσύνης.
Χαίροις αγάπης Θεού το σκεύος˙
Χαίροις ελπίδος χρηστής το μέτρον.
Χαίροις η καθαρωτάτη τη ψυχή ωσεί χιών˙
Χαίροις η λελαμπρυσμένη τη καρδία ως χρυσός.
Χαίροις θείων θελημάτων η βαδίσασα οδόν˙
Χαίροις εντολάς αγίας η διδάξασα λαόν.
Χαίροις η εστερημένη των ομμάτων εκ παιδός˙
Χαίροις η τετιμημένη εκ Θεού πολυειδώς.
Χαίροις τω Θεώ των Όλων η τιμία προσφορά˙
Χαίροις των τυφλών σεμνότης και φωτόμορφος χαρά.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ζόφον της αγνωσίας καταλείψασα όλως,
επλήσθης φωτισμού απροσίτου, καρδίας σου
καθάρασα κόρας˙ και του νοός το όμμα
αυγασθείσα ιλαρώς Ματρώνα μακαρία, Αυτού το
θείον Όνομα εδόξαζες, απαύστως τη ωδήν
προσάγουσα και μελωδούσα˙

Αλληλούϊα.

Ήσκησας εν τω κόσμω εν εσχάτοις τοις
χρόνοις, Αγγέλων πολιτείαν ζηλούσα Ματρώνα
της Ρωσίας τερπνότης˙ και ως πολύλαμπρος
λαμπάς, της αληθείας φως μετέδωκας τη
κτίσει. Ομίχλην μεν παθών σκεδάζουσα εν
χάριτι, ημάς δε συγκαλούσα του κραυγάζειν
ταύτα˙

Χαίροις Οσίων η κοσμιότης˙
Χαίροις του κόσμου φαιδρά λαμπρότης.
Χαίροις ταπεινοφροσύνης η αμείωτος σφραγίς˙
Χαίροις θεορρημοσύνης η ηδύλαλος χορδή.
Χαίροις θείας συμπαθείας η αείρρυτος πηγή˙
Χαίροις κρήνη ιαμάτων παύουσα αυχμόν ψυχής.
Χαίροις η διατρανούσα τας ενθέους δωρεάς˙
Χαίροις η κληρονομούσα της Εδέμ τα αγαθά.
Χαίροις του ηλίου σέλας η ορώσα καθαρώς˙
Χαίροις λύχνος προς τον πέλας η φωτίζουσα αγνώς.
Χαίροις εν καλή ασκήσει η εμπρέψασα αξίως˙
Χαίροις η εν τη Ρωσία αριστεύσασα τιμίως.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Θρήνων πολλών επλήσθη η δαιμόνιος φάλαγξ
και τάξεις των αγγέλων σκιρτώσιν εν σοι
σημειοφόρε Ματρώνα. Τον τύπον γάρ τον
του Σταυρού εν τω μετώπω σου χαράττουσα
συχνάκις, ασάρκους ετροπώσω δυσμενείς
και έθραυσας εις τέλος. Ημάς δε κραταιώς
συνήγαγες και ανορθοίς εις ύψος ουρανού, του
ψάλλειν παραινούσα ομοφώνως˙

Αλληλούϊα.

Ίθυνας προς τας τρίβους του Θεού τας
ευθείας, των Ρώσων τον λαόν επ’ εσχάτων,
Ματρώνα ταις σοφαίς προτροπαίς σου. Και
πάντας ευλογείν Θεόν εδίδασκες εν λόγοις
και βίω ακαταγνώστω˙ ίνα αυτού το θέλημα
γινώσκοντες, το έλεος το μέγα ομολογώμεν και
σοι συμφώνως κατά χρέος αναφωνώμεν τάδε˙

Χαίροις γενναία εν τη ασκήσει˙
Χαίροις ανδρεία εν τη ενστάσει.
Χαίροις προσευχής καμάτους η καλώς εργασαμένη˙
Χαίροις αρετής ως τύπον εαυτήν παρεχομένη.
Χαίροις θείαν αρμονίαν τη ψυχή ενηχουμένη˙
Χαίροις δόξαν ουρανίαν τοις λαοίς διηγουμένη.
Χαίροις άνωθεν ειρήνης η καλή περιστερα.
Χαίροις τω Θεώ δοθείσα ως καλλίστη προσφορά.
Χαίροις του Αρχιποιμένος η ευπρόσδεκτος αμνάς˙
Χαίροις θείων βουλευμάτων η ταχύδρομος δορκάς.
Χαίροις χάριτας πλουσίας η προχέουσα εν πάσι˙
Χαίροις θαύματα ποικίλα η τελούσα καθ’ εκάστην.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Κάρπωμα τω Κυρίω προσφορά τε τελεία
γεγένησαι θεόφρον Ματρώνα. Θυσία γαρ ως
λογική Αυτώ προσήνεξαι, αγάπης εντολήν
αποπληρούσα˙ και τον Σταυρόν επ’ ώμων
ολοπόθως άρασα, οπίσω Τούτου ηκολούθεις,
ευχάς από ψυχής και ύμνον καθαρόν
προσάγουσα και μελωδούσα˙

Αλληλούϊα.

Λόγοις σου θεοσόφοις τον λαόν της Ρωσίας
εστήριξας εν θλίψεως χρόνοις, Ματρώνα ως
θεράπαινα θεία˙ ελπίδι μεν και πίστει πάντας
κραταιώσασα και τη αγάπη εν ελέει παραμυθούσα.
Διό σε νυν ωδαίς χαριστηρίοις
καταστέφομεν, εν αδιστάκτω πίστει τοιάδε
αναφωνούντες˙

Χαίροις Αγγέλων η θυμηδία˙
Χαίροις πενήτων παραμυθία.
Χαίροις Σταυρωθέντος Χριστού το φωτάναμα˙
Χαίροις Αναστάσεως θείας απαύγασμα.
Χαίροις  ότι ηκολούθησας τω Κυρίω ακλινώς˙
Χαίροις ότι κατεφίλησας Τούτου νόμον ιερόν.
Χαίροις η ακουτισθείσα Παραδείσου τας φθογγάς˙
Χαίροις η ενωτισθείσα των Αγγέλων τας ωδάς.
Χαίροις της σεμνοπρεπείας η ατίμητος εικών˙
Χαίροις άνω φωταυγείας φαιδροτάτη λαμπηδών.
Χαίροις η πεποικιλμένη χάρισι των αρετών˙
Χαίροις η κατεστεμμένη διαδήματι λαμπρώ.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Μάρτυς τη συνειδήσει ανεδείχθης μεγάλη,
Ματρώνω, ως βαστάσασα ανδρείως, τας
Θλίψεις άς εδέξω Θεού ευδοκία. Σταυρόν
γάρ της τυφλώσεως υπέμεινας εκ βρέφους
προθέσει σου αγογγύστω, μελών τε ύστερον
παράλυσιν, ακλόνητον τηρήσασα σην
καρδίαν. Και πόδας σου ερείσασα τω Ευαγγελίω,
ακαταπαύστως τω Θεώ ύμνον εξύφανας
σύν Αγγέλοις άδουσα˙

Αλληλούϊα.

Νάμασιν ευσεβείας ώσπερ έλαφος θεία
προσέδραμες Ματρώνα Οσία. Και τη πηγή
της ζωής, Χριστώ ολοτελώς εγγίσασα, εξέπιες
τρυφής χειμάρρουν καθώς επόθεις, την δίψαν
σου ψυχής κατασβεννύοντα και χαρμονήν
παρέχοντά σοι άρρητον. Διό σοι φωναίς αισίαις
πάντες, πανευφροσύνως ταύτα βοώμεν˙

Χαίροις ιάτειρα των εν νόσοις˙
Χαίροις επίκουρος των εν πόνοις.
Χαίροις ασκουμένων πάντων θεσπεσία καλλονή˙
Χαίροις μάλα αγωνιζομένων η γλυκεία χαρμονή.
Χαίροις των εν σκότει καθημένων φως το πάνυ ιλαρόν˙
Χαίροις των εν τη σκιά θανάτου σάλπισμα το κραταιόν.
Χαίροις της σκληραγωγίας η ακράδαντος κρηπίς˙
Χαίροις η της αγρυπνίας αδιάλειπτος ευχή.
Χαίροις καταπονουμένων η βοήθεια εν τάχει˙
Χαίροις των απηλπισμένων παραμύθιον εν πάσι.
Χαίροις της ομολογίας η πανεύηχος φωνή˙
Χαίροις της στρατολογίας του Θεού η εκλεκτή.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ξίφος κατά δαιμόνων το οξύτατον πέλεις
Ματρώνα τη στερρά σου ασκήσει. Και γάρ
ως άσαρκος εν γη διάγουσα, νηστείαις και
αγρυπνίαις και πάση άλλη κακοπαθεία,
ταπείνωσιν βεβαίαν εκτήσω Μήτερ. Διό
και πάθη της σαρκός νεκρώσασα, ζωήν την
αιωνίζουσαν εκληρώσω, Χριστώ τω εκ του
τάφου εξαναστάντι αναβοώσα˙

Αλληλούϊα.

Όμματα της σαρκός σου αισθητά στερηθείσα,
και έχουσα κλεισθείσας τας κόρας, Ματρώνα
φωτοφόρος εγένου. Χριστόν γάρ νοερώς τον
Φωτοδότην ενοπτρίζου ψυχικοίς σου όμμασι,
Αυτού τα κάλλη κατανοούσα. Διό σε εγκωμίων
κάλλεσι δοξάζομεν, εν καθαρώ δε συνειδότι
ταύτα λαλούμεν˙

Χαίροις βολίς ακραιφνούς ανταυγείας˙
Χαίροις πυξίς ασφαλούς σωτηρίας.
Χαίροις χορούς Αγγέλων ζηλώσασα˙
Χαίροις φρονίμων παρθένων υπόδειγμα.
Χαίροις των ενασκουμένων λαμπροτάτη κορωνίς˙
Χαίροις των προσευχομένων αδαπάνητος τρυφή.
Χαίροις αγαθών αΰλων η δεικνύουσα οδόν˙
Χαίροις της Εδέμ το κάλλος και ο μείζων θησαυρός.
Χαίροις θείων αθλημάτων υποθήκη ιερά˙
Χαίροις των πιστών προστάτις και ανείπωτος χαρά.
Χαίροις η ακολουθούσα τω Κυρίω ευπειθώς˙
Χαίροις η εφεπομένη ίχνεσι ασκητριών.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Πύργος της ευσεβείας ακαθαίρετος ούσα
και στύλος αρραγής της Ρωσίας, εστήριξας
λαόν σου Ματρώνα, τον πάσχοντα υστέροις
εν χρόνοις τα πάνδεινα εξ ήγεμόνων αθέων.
Αεί δε την ευφρόσυνον παρέχεις αγαλλίασιν
και βεβαιοίς εν χάριτι καρδίας πάντων, του
ψάλλειν σοι δε παραινείς ημάς ανεμποδίστως την ωδήν˙

Αλληλούϊα.

Ράβδον τε και βακτηρίαν τον Πανάγιον Σταυρόν
κεκτημένη, Ματρώνα, ευθυπόρως διήλθες
του βίου στενωπόν την τραχείαν, απάγουσαν
Εδέμ σε εις πλάτος, ένθα Αγγέλων ασωμάτοις
χορείαις και των Αγίων ομηγύρεσι συναγάλλει.
Ημείς δε αγαλλομένη σε καρδία αινούμεν, μια
νύν φωνή αναφθεγγόμενοί σοι τάδε˙

Χαίροις εφάμιλλε των Αγγέλων˙
Χαίροις ομόσκηνε των δικαίων.
Χαίροις σην καρδίαν δούσα ολοπόθως τω Δεσπότη˙
Χαίροις της Αυτού αγάπης η δεχθείσα αντιδόσεις.
Χαίροις παραλύτω ρώσιν ως προείπας η διδούσα˙
Χαίροις τας ψυχάς εκ πλάνης του εχθρού η ανορθούσα.
Χαίροις προσευχής καμάτους η αεί εργαζομένη˙
Χαίροις τον μισθόν αξίως εις αιώνας δρεψαμένη.
Χαίροις του Σταυρού τον τύπον τω μετώπω σημειούσα˙
Χαίροις Σταυρωθέντος φίλτρον εν καρδία σου κρατούσα.
Χαίροις θαύματα ποικίλα η προχέουσα απαύστως˙
Χαίροις θείας ευλογίας η πηγάζουσα ωσαύτως.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Σέμνωμα Ρωσίας πέλει, η πανίερος εικών
της αειπαρθένου Κόρης, ήν ονείρατι εώρας
και εφρόντισας ποιείσθαι ώ Ματρώνα θαυμαστή.
«Αναζήτησις απολωλότων» ως ορθώς
επωνομάσθη, επανάγει τους φθαρέντας εις
ζωήν την αληθή, θαύματα πηγάζει πλείστα, λύει
γης δεινόν αυχμόν˙ ταις ψυχαίς δε επιρραίνει
όμβρον χάριτος χρηστής και του μελωδείν
προτρέπει πάντας τω Θεώ ωδήν˙

Αλληλούϊα.

Τάφος σου καθώς προείπας, Νείλος ώσπερ
νοητός, απαντλεί αδιακόπως των θαυμάτων
δωρεάς και χαρίτων πολυτρόπων μυριάριθμον
πληθύν. Ταύτα των πιστών χορείαι ευλαβούμενοι
αεί, και θερμώς κατανυγέντες ώ
Ματρώνα τη ψυχή, ύμνον πλέκομεν εκ πόθου
και βοώνεν εκτενώς˙

Χαίροις Ρωσίας απάσης σεμνότης˙
Χαίροις Χριστού Εκκλησίας ακρότης.
Χαίροις χρόνων των δυστήνων ο παρήγορος αυλός˙
Χαίροις πόνοις θλιβομένων η βεβαία αρωγός.
Χαίροις όγδοος Ρωσίας στύλος πάντας πίστει εδραιώνων˙
Χαίροις μέλλοντος αιώνος του ογδόου κληρονόμος.
Χαίροις άστρων ουρανίων υπερβαίνουσα στολήν˙
Χαίροις φως του αναστάντος η αστράπτουσα αυγή.
Χαίροις κόρας της ψυχής σου αυγασθείσα καθαρώς˙
Χαίροις χάριν θεαρέστων η διδούσα δωρεών.
Χαίροις η δοκιμασθείσα ως χρυσός εν τω πυρί˙
Χαίροις η πλουτισαμένη όλβον της υπομονής.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ύβρεις πάσας ομηλίκων και τα σκώμματα
αυτών και ονείδη εκαρτέρεις ώ Ματρώνα ανδρικώς
παιδιόθεν κεκλεισμένους έχουσα τους
οφθαλμούς, αγογγύστως πολιτείαν μετελθούσα
του Ιώβ. Τω σω οίκω δε κλεισθείσα εν πολλή
υπομονή, τας ευχάς Θεώ εδίδως ευχαρίστω
σου φωνή, κράζουσα από βαθέων της καρδίας
την ωδήν˙

Αλληλούϊα.

Φόβον του Θεού πλουτούσα τον αγνότατον
σεμνή, εν Ναώ προσεκαρτέρεις και εδόξαζες
Αυτόν, ώ Ματρώνα παιδιόθεν, αλαλήτοις
προσευχαίς. Και ημείς συναθροισθέντες εν
τω οίκω του Θεού, την Αυτού μεγαλωσύνην
ευλογούμεν εκτενώς και φωναίς εν εξαισίαις
σοι φθεγγόμεθα πιστώς˙

Χαίροις το μέτρον της καρτερίας˙
Χαίροις το ύψος της ευψυχίας.
Χαίροις η προσκαρτερούσα εις Κυρίου τας αυλάς˙
Χαίροις η καλώς συνούσα τας Αυτού θείας βουλάς.
Χαίροις η παρισταμένη ταις ανάγκαις των πιστών˙
Χαίροις η ακροωμένη των δεήσεων αυτών.
Χαίροις κτίσιν η ιδούσα άπαξ μόνον τη οράσει˙
Χαίροις κάλλη ουρανίων η ορώσα εν εκστάσει.
Χαίροις λόγων θεοπνεύστων ο ανάπλεως κρατήρ˙
Χαίροις ζάλαις κλονουμένων ακλυδώνιστος λιμήν.
Χαίροις οικουμένης πάσης η καλλίστη ευλογία˙
Χαίροις η Θεώ βοώσα σύν Αγγέλοις υμνωδίαν.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Χώρα πάσα της Ρωσίας σε τιμά πανευλαβώς
και προστρέχουσι τω τάφω πλήθη εκ περάτων
γης, άνθη φέροντες Ματρώνα, σοι ευώδους
εκ λειμώνος. Και ημείς αξιοχρέως των ανθέων
ως οσμήν, ύμνον τόνδε εγκωμίων φέρομέν σοι
ευπρεπώς, πρεσβειών σου εκζητούντες
ταπεινώς τας αντιδόσεις, ίνα ομοφώνως πάντες,
τω Θεώ ως παντουργέτη προσαγάγωμεν εκ
πόθου ύμνον τον Αγγελικόν˙

Αλληλούϊα.

Ψάμμον αληθώς θαλάσσης υπερβαίνει η πληθύς
των θαυμάτων σου Ματρώνα, ά προχέεις καθ’
εκάστην εκ σου τάφου δαψιλώς. Το δε πέλαγος
χαρίτων, αίς σε έστεψε Χριστός, καταπλήττει
διανοίας και Αγγέλων και βροτών. Συστησάμενοι
χορείαν την κοινήν ούν ευπρεπώς, φόρμιγγι
λαμπρά καρδίας κράζομεν επαινετώς˙

Χαίροις το άστρον της Εκκλησίας˙
Χαίροις ο φάρος της ευποιΐας.
Χαίροις η λαμπαδουχούσα ανταυγείας τ΄ουρανού˙
Χαίροις πάσι δαδουχούσα Φώς ανέσπερον Χριστού.
Χαίροις η δούλη πιστοτάτη τ΄αγαθόν εργασαμένη˙
Χαίροις θύγατερ Κυρίου τη αγάπη πληρουμένη.
Χαίροις η επευλογούσα των πιστών τον ορμαθόν˙
Χαίροις η χαριζομένη αγαθότης κρουνόν.
Χαίροις κρίνον το κοσμήσαν Εκκλησίας τον λειμώνα˙
Χαίροις η καρποφορούσα εις Θεού τον αμπελώνα.
Χαίροις των πιστών ταις χρείαις ισταμένη φιλοπόνως˙
Χαίροις Ύψιστον αινούσα εις αιώνας των αιώνων.
Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ώ Ματρώνα τιμία, της Ρωσίας το κλέος και πάσης οικουμένης λαμπρότης (γ’)*
η οφθαλμοίς κεκλεισμένοις και μέλεσι σαρκός
παρειμένοις, επί γης Χριστόν δοξάσασα και
θαυμάτων παρ’ Αυτού ταις χάρισιν αντιδοξασθείσα,
ικέτευε Τούτον εκτενώς υπέρ των σε τιμώντων
και  χαρμονικώς σοι μελωδούντων˙

Αλληλούϊα.

Και αύθις το˙
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’ . Τη υπερμάχω.
Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον,
και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα,
την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις˙ επ’
εσχάτων γην Ρωσίας ήν εφαίδρυνεν˙ την
Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν˙ ταύτη
λέγοντες˙ Χαίροις στύλε ολόφωτε.
Προ δε του Δι’ ευχών, το ακόλουθον˙

Ήχος γ’ . Την ωραιότητα.
*Οσία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.
Χριστού το όνομα, το χαριέστατον, Ματρώνα
ένδοξε, κατεμεγάλυνας, υπομονή σου
καρτερά, τυφλώσεως των ομμάτων˙ ζήλω γάρ
εξήσκησας, αρετάς εν τω βίω σου˙ πόνους
επεκούφιζες, θλιβομένων τοις λόγοις σου.
Και νύν από του τάφου σου βλύζεις˙ πάσι το
Πέλαγος θαυμάτων.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ
ΑΠΑΝΤΩΝ ΔΟΞΑ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΝΕΣΙΣ
ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ
ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ.
ΑΜΗΝ.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

Πηγή: Θησαυρός γνώσεων και ευσέβειας
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)